Οι νεότεροι ποιητές για τη μητέρα

Αυτά είναι 10 από τα ωραιότερα ποιήματα για το πιο αγαπημένο μας –και πολύτιμο– πρόσωπο στη ζωή, μέσα από τις σελίδες της νεότερης ελληνικής ποίησης. Γιορτή της Μητέρας σήμερα.

 
2094100h765

«Αν ρωτήσετε τη μάνα μου, θα σας πει / ότι αλλάζω επτά διαθέσεις το λεπτό, από μωρό.» (Mary Cassatt, «A Goodnight Hug»)

Γιώργος Κ. Ψάλτης, «Ο γιόκας – 2»

Αν ρωτήσετε τη μάνα μου, θα σας πει
ότι αλλάζω επτά διαθέσεις το λεπτό, από μωρό.
Κι αυτό είναι το πρόβλημα, δεν έχω εγώ το κόλλημα,
αυτή είναι η γονιδιακή εξίσωσή μου· πλησίασα
όσους μπόρεσα: κοιτούσα, άκουγα, μύριζα,
ακουμπούσα. Η γεύση
γιατί χρειάζεται στις γνωριμίες των ανθρώπων;

Ακούω τη γειτόνισσα –τρώνε έξω στην αυλή–·
φωνάζει: «Έλα παιδί μου πήγαινε για πιπί,
μη σηκώνεσαι απ’ το τραπέζι χωρίς λόγο!».
Είναι ο νήπιος τριών χρονών· θα πάει για πιπί,
θα μάθει να μην το γεύεται αραιά και πού
(όπως άλλα ζώα, που το κάνουν
για να μάθουν αν είναι το σώμα τους καλά –
για να φροντίσουν αναλόγως τι θα φάνε τι θα πιουν
πόσο θα κοιμηθούν
αν θα χαϊδευτούν).
Σχετικά με το τραπέζι, θα μάθει
να μην έχει λόγο να σηκώνεται·
θα μάθει να συγχωρεί τα πάντα κάθε Κυριακή
στο μεγάλο τραπέζι,
από Σεπτέμβριο μέχρι αρχές Ιουνίου, εκεί,
στο δωμάτιο με τις φωτογραφίες
στο κάτω συρτάρι του μπουφέ.

Στους τοίχους έχει ωραίες εικόνες, δεν θυμάμαι ποιων αγίων.
Πάνω από την οθόνη της τηλεόρασης, κρέμεται αμβλεία –
ένα επί ενάμισι – μία παναγία· τη φωτίζουν
τα χρώματα του μαντιλιού της,
των τοίχων της, του αγιογράφου. Το βλέμμα της
βρίσκεται σκυμμένο στο Μωράκι.

Είχε ματς, οπότε νιώσαμε επιτέλους όλοι άνετα
όταν μπήκε ένα γκολ. Τη θυμάμαι
να πιάνει το χεράκι του γιόκα της,
να τον βοηθάει να σταθεί όρθιος,
να φεύγει το σώμα της,
ν’ ανοίγει το στόμα της χωρίς να μιλήσει,
να ζητά το χρόνο της δικής μου γαλήνης – κοιτάζοντάς με
με την απόγνωση της γεννημένης παρθένου.

Καφέ φόρεμα, άσπρος γιακάς,
εφηβικά σκουλαρίκια, κανένα τατουάζ.
Το μαντίλι που ’χει στα μαλλιά
αίφνης μεταλλάσσεται σε τουρμπάνι· χρώματος
μπλε ελεκτρίκ στην καλοραμμένη πλευρά –
που τυλίγει το κεφάλι–, χρυσού ή ώχρας στην άλλη,
που φτάνει μέχρι ψηλά στην πλάτη· στο τελείωμά του
γίνεται πάλι μπλε ελεκτρίκ, ξεθωριασμένο. Ξέρω
την κατά Βερμέερ Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι·
έμαθε το γιο της να σηκώνεται απ’ το τραπέζι χωρίς λόγο.

Το παράθυρο βλέπει στη μάντρα του διπλανού·
φαίνεται δεν φαίνεται, μονίμως λείπει·
μας το θυμίζουν τα γαβγίσματα του σκύλου του,
που δεν έχει όνομα – σαν τις καμπάνες.

(Από τη συλλογή «Παναγιές Ελένες», εκδ. Ίκαρος, 2014)

Στην επόμενη σελίδα: «Η μαμά είναι ποιήτρια».

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ο ιστορικός, τέως καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας δίνει τη δική του απάντηση στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Andro για τις εθνικές «γκρίζες» ζώνες που μας ταλαιπωρούν και δημιουργούν ιστορικούς μύθους.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός μιλάει για το καρμικό ταξίδι του στη Γερμανία, τις δουλειές που έκανε εκεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μια συνέντευξη με την Μία Κόλλια που εξελίχθηκε σε εξομολήγηση.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ας το παραδεχθούμε: ο έρωτας περνάει, αλλά η καύλα ποτέ. Θα μας ακολουθεί πάντα. Σε κάθε υποψία γυμνού δέρματος, στη γυναικεία φούστα που σηκώνεται στον αέρα, στα τυχαία αγγίγματα στο τρένο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Απόστολος Δοξιάδης θυμάται πώς μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Θεωρία των Συνόλων», που διάβασε στα 15 του, άγγιξε για πρώτη φορά το απόγειο της αίσθησης της υπερβατικής ομορφιάς των μαθηματικών και την υπόσχεση για την αποκάλυψη της πεμπτουσίας της αλήθειας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top Andro