Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες –έφυγε από τη ζωή 40 χρόνια πριν σαν σήμερα– εξηγεί πώς ήξερε μυστηριωδώς ότι η λογοτεχνία ήταν το πεπρωμένο του και συμβουλεύει τους νέους συγγραφείς.

Πότε άραγε γράφει ένας ποιητής; Και γιατί γράφει πάντα όρθιος, σαν τον πελαργό; Ο ποιητής Θανάσης Χατζόπουλος έχει τις απαντήσεις. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα.

Διαβάζουμε γιατί, όταν το 1926 –100 χρόνια πριν– ο Φιτζέραλντ συμπεριέλαβε το διήγημά του «Χειμωνιάτικα όνειρα» στη συλλογή «All the Sad Young Men», το περιέγραψε ως «ένα είδος πρώτου σχεδίου της ιδέας του Γκάτσμπι».

Από όταν τον πήγαινε παιδί για φαγητό ο πατέρας του σ’ ένα κεντρικό εστιατόριο της Αθήνας έως τις αρχές του νέου αιώνα σ’ ένα ιστορικό εστιατόριο στο Παρίσι. Από το βιβλίο του Απίκιου «Πένες σε μελάνι», με αφορμή τα 20 χρόνια φέτος από την έκδοσή του.

Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας –πέθανε 115 χρόνια πριν σαν σήμερα– αποκαλύπτει, στο ημερολόγιό του, τι λογής άνθρωπος είναι και παραδέχεται το μεγαλύτερό του ελάττωμα.

Ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους ποιητές της γενιάς του κι έφυγε πρόωρα απ’ τη ζωή στα 42 του χρόνια, στις 10 Νοεμβρίου 2020. Θυμόμαστε, στη μνήμη του, πέντε ποιήματα από το τελευταίο του βιβλίο «Άσπρα μήλα», που δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο.

Με αφορμή τα 85 χρόνια φέτος από όταν ο Έντουαρντ Χόπερ δημιούργησε τον πίνακα «Gas», θυμόμαστε πώς τον σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Νικολάου σ’ ένα ποίημα της βραβευμένης συλλογής του «Βιογραφία ενός χεριού».

«Σ’ ένα σχολείο λίγο έξω από το Λονδίνο εντάχθηκε στο πρόγραμμα διδασκαλίας και ένα μάθημα για την ευτυχία. Η ιδέα θεωρήθηκε ενδιαφέρουσα. Πιθανόν να εισαχθεί σύντομα και στη χώρα μας». Από το τελευταίο βιβλίο του Βασίλη Καραποστόλη «Όταν η γνώση είναι ζωή».

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας σήμερα, θυμόμαστε ένα συγκινητικό διήγημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη για δυο αφίσες-φωτογραφίες διάσημων φωτογράφων που απαθανατίζουν δυο φιλιά.

Ο Ζαν Μποντριγιάρ έγραψε πριν 34 χρόνια ένα κείμενο για τον Πόλεμο του Κόλπου που κάθε του λέξη, ταιριάζει στο σήμερα και την διαμάχη Ισραήλ-Ιράν.

Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ συνομιλεί –σε ύπνο και ξύπνο ανάμεσα– με την πεθαμένη του μητέρα στο παλιό τους σπίτι, στα Σεπόλια. Έτσι τελειώνει το εξαίρετο τελευταίο του αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Ο ήχος της σιωπής της». Διαβάζουμε με συγκίνηση.

Με αφορμή τα 95 χρόνια σήμερα από τον θάνατο της Μαρίας Πολυδούρη θυμόμαστε ένα ποίημα της Μεσσήνιας ποιήτριας Γιώτας Αργυροπούλου για αυτήν που «έζησε ολομόναχη και άκουσε την καρδιά της έξω από τα πλαίσια της ζωής».