Η ομάδα μου στο Μουντιάλ: Αργεντινή, πατρίδα των (ποδοσφαιρικών) Θεών

Η νέα σειρά άρθρων του Andro μας βάζει στον κόσμο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας. Ο Γιώργος Πράτανος ταξιδεύει στο Μεξικό του '86, τότε που ο Πίμπε Ντ’ Όρο των 165 εκατοστών ξεδίπλωνε στο χορτάρι όλη του τη μεγαλοφυΐα και οδηγούσε την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου.

 

29 Ιουνίου 1986: Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα σηκώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο στον αέρα και μαζί όλη την Αργεντινή. (Φωτογραφία: Mike King / ALLSPORT / Getty Images / Ideal Image)

Ήμουν οκτώ όταν παρακολούθησα το πρώτο μου Μουντιάλ. Ήταν αυτό του 1986. Στο Μεξικό είχαν μαζευτεί οι καλύτερες ομάδες της εποχής, αλλά δεν ήταν καθόλου εύκολο να επιλέξεις την αγαπημένη σου ομάδα, ειδικά όταν ο πατέρας σου δεν σε βοηθάει: «Κοίτα τον Έντσο Σίφο», «Δες τα κοντρόλ του Πλατινί», «Πω-πω τι έκανε ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο», «Τι παικταράς είναι ο Καρέκα». Μόνο όταν έπαιζε η Αργεντινή παρέμενε σιωπηλός. Αχόρταγος κι εκείνος όπως η ποδοσφαιρική υφήλιος, σημάδευε σαν ακροβολισμένος σκοπευτής τη φανέλα με το Νο.10 των αλμπισελέστε, περιμένοντας το αναπάντεχο, το ασύλληπτο για τον κοινό νου, από την ιδιοφυΐα των 165 εκατοστών, τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

«Χέρι, έκανε χέρι» φώναζα στο πρώτο γκολ του αυτόκλητου Θεού του ποδοσφαίρου εναντίον της Αγγλίας και γύρισα για να πάρω τα εύσημα από τον μπαμπά μου. Εκείνος μου έγνεψε καταφατικά, αλλά τον είδα λίγο αργότερα, να χαμογελάει πονηρά. Για να βουλώσει τα στόματα των μισητών Άγγλων -ελέω νήσων Φώκλαντ, ο Πίμπε Ντ’ Όρο (το χρυσό παιδί, ήταν το παρατσούκλι του), πήρε την μπάλα κάτω από τη γραμμή του κέντρου και ξεκίνησε μια εφόρμηση 60 μέτρων -αντάξια του Μελ Γκίμπσον ως Ουίλιαμ Ουάλας στο Braveheart. Ακόμη και σήμερα φαντάζομαι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, διαφόρων ηπείρων και χωρών, να βλέπουν την προέλαση των 11 δευτερόλεπτων και σε κάθε ντρίμπλα -από τις πέντε συνολικά, να ανασηκώνουν το κορμί τους από τον καναπέ, μέχρι τη στιγμή που η μπάλα συνάντησε τα δίχτυα του Πίτερ Σίλτον και τα χέρια των αγνώστων το ταβάνι του σπιτιού τους. Και ναι, δεν μετακινήθηκε ο άξονας της γης ούτε κατά μια μοίρα, από το συντονισμένο χοροπηδηχτό στο οποίο μας υποχρέωσε ο Ντιεγκίτο, αλλά η δική μου μοίρα καθορίστηκε από το γκολ του αιώνα…

Το «Χέρι του Θεού» από τον Μαραντόνα στον ημιτελικό με την Αγγλία. Τέσσερα λεπτά αργότερα θα βάλει τη σφραγίδα του σε ένα ακόμα τέρμα, αυτό που θα μείνει γνωστό στη Βίβλο του ποδοσφαίρου ως «Το γκολ του αιώνα». (Φωτογραφία: Allsport / Getty Images / Ideal Image)

Όλοι γνωρίζουμε πως εκείνη η Αργεντινή κατέκτησε το συγκεκριμένο Μουντιάλ. Και το 1990 ο Μαραντόνα πήγε να το πάρει για δεύτερη φορά, στο Μουντιάλ που διεξαγόταν στη δεύτερη πατρίδα του, την Ιταλία. Ήταν τέτοια η επιρροή του στους Ιταλούς, που κατάφερε να τους διχάσει εκμεταλλευόμενος την κόντρα του πλούσιου Βορρά με τον φτωχό Νότο – του οποίου αποτελεί το ιερό τοτέμ ακόμη και στις ημέρες μας. Απέκλεισε τους Ιταλούς στον ημιτελικό που διεξήχθη στη Νάπολη, στο σπίτι του δηλαδή. Παίρνοντας όπως και πριν από τέσσερα χρόνια την ομάδα από το χέρι, ο Ντιεγκίτο πάει και πάλι τελικό, αλλά αυτή τη φορά το χρυσό κύπελλο θα σηκώσουν γερμανικά χέρια εξαιτίας ενός αμφισβητούμενου, στα όρια του αστείου, πέναλτι που καταλόγισε στο ’84 ο διαιτητής.

Η Αργεντινή, ο ΠΑΟΚ, η Μπάρτσα έχουν τόσα κοινά χαρακτηριστικά που δείχνουν πως οι επιλογές των ομάδων μου έχουν να κάνουν με τη μενταλιτέ και την ιδιοσυγκρασία τους. Η καρδιά σου ανήκει σε εκείνον που μπορεί να στην κάνει κομμάτια.

Είχα λοιπόν όλες τις εκφάνσεις ενός ήρωα: Ηγέτης, γητευτής των μαζών, επαναστάτης κόντρα στο κατεστημένο. Στα 12 μου ήξερα τι ήθελα να υποστηρίζω. Ο Μαραντόνα μεγάλωνε και μαζί του τα σκάνδαλα που προκαλούσε στο πέρασμά του. Αλλά τα δομικά συστατικά του DNA των αλμπισελέστε εξασφάλιζαν το σεβασμό όλων: ασίγαστο πάθος, πίστη στη νίκη, απαράμιλλη τεχνική – όχι για επίδειξη όπως συμβαίνει με τους γείτονες Βραζιλιάνους. Βέβαια, υπάρχει και το φλογερό ταμπεραμέντο, που κάποιες φορές καίει εσένα τον ίδιο. Η Αργεντινή, ο ΠΑΟΚ, η Μπάρτσα έχουν τόσα κοινά χαρακτηριστικά που δείχνουν πως οι επιλογές των ομάδων μου έχουν να κάνουν με τη μενταλιτέ και την ιδιοσυγκρασία τους. Η καρδιά σου ανήκει σε εκείνον που μπορεί να στην κάνει κομμάτια.

Μετά τη φυγή του Θεού, οι Αργεντινοί περιπλανώνται σαν τους Εβραίους στην έρημο, ψάχνοντας τη Γη της Επαγγελίας στη Γαλλία, την Ιαπωνία και τη Νότιο Κορέα, τη Γερμανία… Και μήπως δεν είχαμε αρτίστες; Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Ερνάν Κρέσπο, Φερνάντο Ρεδόνδο, Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, Πάμπλο Αϊμάρ, Χουάν Ρόμαν Ρικέλμε, Κάρλος Τέβες γεμίζουν εκατομμύρια βίντεο στο Youtube. Μήπως δεν είχαμε μαχητές, που έβγαιναν με το μαχαίρι στα δόντια; Ντιέγκο Σιμεόνε, Χαβιέ Ζανέτι, Νέστορ Σενσίνι, Γκάμπριελ Χάιντσε… Έπρεπε, όμως, να βρεθεί εκείνος που θα υποτάξει το ανεξέλεγκτο ταλέντο μιας χώρας που έχει ως βαριά βιομηχανία την παραγωγή κρέατος και ποδοσφαιριστών.

Όλα τα βλέμματα πλέον είναι στραμμένα πάνω στον Μέσι και την παρέα του, για να οδηγήσουν την Αργεντινή και πάλι στην κορυφή του κόσμου. (Φωτογραφία: Gabriel Rossi / Getty Images / Ideal Image)

Οι προσευχές των Αργεντίνων φαίνεται πως έπιασαν τόπο… Μετά τον Θεό, ήταν η ώρα να γνωρίσουν και τον γιο του, τον Λίο Μέσι, τον Μεσσία που θα τους απαλλάξει από τις ποδοσφαιρικές τους αμαρτίες. Οι μεγάλες προσδοκίες μετατρέπονται σε κάθε τελικό σε επικές απογοητεύσεις… Κάθε τελικός τελείωνε με τις γαλανόλευκες φανέλες να στάζουν ιδρώτα και δάκρυα. Το 2014 στον τελικό του Μουντιάλ της Βραζιλίας η ονείρωξη να σηκώσουμε το τρόπαιο στο εχθρικό έδαφος διαλύθηκε όταν μας ξύπνησε απότομα ο Γκέτσε στην παράταση, ενώ 2015 και 2016 στους τελικούς των Κόπα Αμέρικα βαρεθήκαμε να χάνουμε από τη Χιλή.

Στο Μουντιάλ της Ρωσίας δεν είμαστε το φαβορί. Ίσως να φταίει το γεγονός πως η χώρα πήρε το όνομά της από το λατινικό Argentum, που σημαίνει ασήμι. Είμαστε οι αιώνιοι δεύτεροι; Όχι, είμαστε οι καταραμένοι πρωταγωνιστές.

// Ο Γιώργος Πράτανος είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού People και συγγραφέας του μυθιστορήματος «Ο Ανεπιθύμητος Νεκρός», εκδ. Διόπτρα.

 

Διαβάστε ακόμα: Ουρουγουάη, ένα παρεξηγημένο ποδοσφαιρικό «θαύμα»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα
Andro Team Ο Μπουτάρης δεν είπε ότι «χέστηκε» για τη Γενοκτονία των Ποντίων ούτε διοργάνωσε Gay Pride 

Τα «πατριωτικά επιχειρήματα» που όπλισαν τα χέρια των τραμπούκων είναι fake news. Διαβάστε -και δείτε- γιατί. 

20.05.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος Ενιαία Τιμή Βιβλίου, εις βάρος των αναγνωστών 

Διαβάσαμε ότι η Ενιαία Τιμή Βιβλίου ήταν ένα πάγιο αίτημα σχεδόν σύσσωμου του κόσμου του βιβλίου. Όμως γιατί κανείς δεν ρώτησε και τους αναγνώστες; Γράφει ο -συγγραφέας και μανιώδης βιβλιόφιλος- Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος.

22.05.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Νίκος Σταθούλης «Κατοικούμε» μια γλώσσα. Όχι μια χώρα… 

Η γλώσσα ενος Έθνους, είναι ο,τι το μάρμαρο για τον γλύπτη. Πως τολμήσατε και δώσατε την Μακεδονική γλώσσα στους Σκοπιανούς; Γράφει ο Νίκος Σταθούλης.

21.06.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Δανάη Μακρή Με τον τελευταίο των μοντερνιστών Κωνσταντίνο Δεκαβάλλα, και άλλους κορυφαίους αρχιτέκτονες 

Στο συνέδριο αρχιτεκτονικής και τουρισμού Leisure & Resorts Architecture που έγινε στην Αθήνα, μάθαμε ποια είναι τα «θεόκτιστα» σπίτια, τον τρόπο που οι επενδυτές του real estate πλουτίζουν στα χρόνια της κρίσης και τη διαχρονική επίκληση στο κράτος – ακόμα και στα χρόνια που όλοι ομνύουν στον φιλελευθερισμό.

16.05.2018

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro