Top 5 Οι ποιητές μας για το πατρικό τους σπίτι

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα νεοελληνικά ποιήματα για το σπίτι (με τις «παμπάλαιες χειρονομίες», τις «φωνές που έμειναν», τις «πανταχού παρούσες απουσίες του»...) που, ακόμα κι αν δεν υπάρχει πια, όλοι σε αυτό αέναα «επιστρέφουμε». Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατοικίας σήμερα.

 

«Ήλιε, ήλιε που λάμνεις σ’ ορθάνοιχτα παράθυρα/ Στην Τρίπολη κοιτάζω την Καστέλλα». (Γιάννης Λασηθιωτάκης, «Υπνοδωμάτιο», 2006-2007).

Γιώργος Κ. Καραβασίλης, «Προθαλάμιο»

Φίλοι, ας μπω στο πατρικό μου σπίτι
Με το πλακόστρωτο, τα κεραμίδια, τα μοσχάτα.
Του έρωτα η αναμονή είναι πλατιά μεγάλη
Πόσο πιο δω πόσο πιο κει απ’ το όνειρο βρισκόμαστε.
Χρέη αφανισμών που παραγράφονται και στο πλατύσκαλο
Απάνω σε πατημασιές σβησμένες ξεδιπλώνομαι,
Κυλώ στου πόθου μου τη μήτρα.
Δωμάτια με διασταυρούμενα φυλλώματα,
Φιλλύρες άκοπες ακόμα κι απ’ το θάνατο•
Ήλιε, ήλιε που λάμνεις σ’ ορθάνοιχτα παράθυρα
Στην Τρίπολη κοιτάζω την Καστέλλα
Διακόσα τόσα χρόνια που μου περιμένουν τη σπορά,
Ταφές και γέννες λίγο πριν τον έρωτα.
Φίλοι• μιλώ με στόμα αξεδίψαστων νεκρών.
Στους τάπητες και στα κεντήματα θα ντύσω την μορφή μου,
Στην σκόνη, σε παμπάλαιες χειρονομίες, σε πρόσωπα λησμονημένα
Η έξοδος της σάρκας μου προς την ελευθερία,
Εδώ.
Φίλοι, προδοτικοί μου φίλοι, μαρτυρείστε
Σ’ ολόκληρη την οικουμένη
Πόσο πιο δω, πόσο πιο κει απ’ το όνειρο βρισκόμαστε.

 

(Από τη συλλογή «Καλλιέργεια του αίματος», 1973. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Γιώργου Κ. Καραβασίλη «Ποιήσεις 1963-2003», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004)

 

Στην επόμενη σελίδα: «Πετάει το παλιό σπιτάκι μου».

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close