Το «Ελληνικό όνειρο» της Cayenne: Πώς έγινε το «εθνικό» μας αυτοκίνητο και που κατέληξε

H σταδιοδρομία της Porsche Cayenne στην Ελλάδα, τα προ κρίσης χρόνια, είχε πολύ ψωμί. Και παντεσπάνι επίσης. Αυτή είναι η Οδύσσεια του εμβληματικού SUV και η κατάσταση του σήμερα. Γράφει ο Αλέξανδρος Κορέσσης.

 

Πολύ μας έχουν λείψει τα τελευταία χρόνια οι Cayenne. Οι λίγες που κυκλοφορούν έχουν από πίσω το αυτοκόλλητο του ΚΤΕΟ, κάτι που, όσο να ’ναι, μια μικρή κατάθλιψη σου τη φέρνει. (photo credit Porsche)

«Ανάπτυξη δεν σημαίνει περισσότερες Porsche Cayenne στους στενούς ελληνικούς δρόμους. (…). Οι Έλληνες δημιουργούσαν όταν ζούσαν λιτά. Όταν δεν είχαν δάνεια και υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες». Αυτά επεσήμαινε, τον Ιανουάριο του 2015, συνηγορώντας υπέρ του λιτού βίου, ο τότε (και για πολύ λίγο) υπ. Οικονομικών.

Ότι ένα, δηλαδή, από τα μεγάλα προβλήματα κατά το πρόσφατο αμαρτωλό παρελθόν μας, ήταν η Cayenne. Όχι φυσικά το αυτοκίνητο per se, αλλά το τι αυτό συμβόλιζε, για μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, από το 2002 όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Για την ιστορία, όταν ο τότε CEO της Porsche, Dr Wendelin Wiedeking, είδε τη μούρλα των Αμερικανών (και των Ευρωπαίων βεβαίως) για τα SUV, και έχοντας ως προτεραιότητά του την επιβίωση της μάρκας, έκανε την κίνηση που σήκωσε τα φρύδια όλου του ειδικού και μη Τύπου, ο οποίος μίλησε τότε για ιεροσυλία.

Η τρέλα του μεγαλείου, σε συνεργασία με τις τράπεζες, έστειλε τις εγχώριες πωλήσεις της μάρκας σε ασύλληπτα νούμερα που έφτασαν τα 400 αυτοκίνητα το 2004 και τα 500 το 2005.

Και έφτιαξε την πρώτη τετράπορτη Porsche. Και όχι μόνον αυτό, την έφτιαξε και «τζιπ». Έχοντας έτοιμα εγκαταστάσεις συναρμολόγησης, πάτωμα, μοτέρ και ιστορία της μάρκας, δημιούργησε το τέλειο άλλοθι για όλους όσοι ήθελαν (άσχετα αν μπορούσαν) να αποκτήσουν μια Porsche, αφήνοντας όλους τους άλλους να προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε.

Και κάπως έτσι δικαιολογείται, εν μέρει, η μανία που ενέσκηψε μόλις η πρώτη Cayenne εμφανίστηκε στην Ελλάδα. Όλοι ήθελαν από μια. Όχι βέβαια για να δείχνουν το κλειδί στην καφετέρια, ούτε για το «κοιτάχτε με, πληβείοι» στα φανάρια, προς Θεού, αλλά για την «ασφάλεια που σου προσφέρει, ρε παιδί μου».

Για να μπορούν να βάζουν μέσα την οικογένεια με τα μπαγκάζια, τα ποδήλατα, τα σερφ, τη σούβλα, για να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο (WAF* Factor 10 με τόνο), ενώ κανείς φυσικά δεν νοιαζόταν τότε για τα 25 λίτρα σούπερ αμόλυβδης που έκαιγε για κάθε 100 χιλιόμετρα, ούτε για τα €850 που ήθελε για αλλαγή λαδιών.

Στην πραγματικότητα, λίγοι ήξεραν τι αγόραζαν, ενώ πολύ περισσότεροι ποτέ τους δεν κατάλαβαν γιατί τους πέρναγαν τα Ιμπιζάκια με τις αλυσίδες στους χιονισμένους δρόμους πέριξ της Αράχωβας. Κάτι για το οποίο και πάλι δεν έφταιγε το ίδιο το αυτοκίνητο.


Διαβάστε ακόμα: Νέο Volkswagen Polo. Πιο mini-Golf από ποτέ


Η τρέλα του μεγαλείου, σε αγαστή συνεργασία με τις τράπεζες που σκορπούσαν τότε τα χρήματα, έστειλε τις εγχώριες πωλήσεις της μάρκας σε ασύλληπτα νούμερα που έφτασαν τα 400 αυτοκίνητα το 2004 και τα 500 το 2005. Ήταν λοιπόν φυσικό το καλό αυτοκίνητο να γίνει συνώνυμο με τη νεοπλουτιά (Β’ Περιόδου) των συμπολιτών μας, οι οποίοι, στον τομέα «ανάπτυξη», δυστυχώς δεν τα πήγαν εξίσου καλά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του status της Cayenne είναι το ότι μια φορά, κάνοντας όπισθεν για να παρκάρω, υπό την καθοδήγηση παρκαδόρου εξοχικής ταβέρνας, και ακούγοντας το φανάρι τού πίσω αυτοκινήτου να σπάει, τον άκουσα να φωνάζει: «Μην ανησυχείτε, εσείς δεν πάθατε τίποτα. Το από πίσω είναι, αλλά είναι Lada»! Βέβαια, όταν ήρθε ο λογαριασμός, είδα ότι είχε χρεώσει το Lada ολόκληρο.

Πάντως, για όσους δεν γνωρίζουν, ας αναλύσουμε τις τιμές των αυτοκινήτων αυτών (όχι μόνο των Cayenne) για να δούμε πώς αυτές συνέβαλαν κατά πολύ στην ανάπτυξη, όπως αυτή τουλάχιστον εννοείται από το ελληνικό κράτος.

Με το που εμφανίστηκε η Cayenne στην Ελλάδα όλοι ήθελαν από μια. Όχι βέβαια για να δείχνουν το κλειδί στην καφετέρια, ούτε για το «κοιτάχτε με, πληβείοι» στα φανάρια, προς Θεού, αλλά για την «ασφάλεια που σου προσφέρει, ρε παιδί μου». (photo credit Porsche)

Ένα τέτοιο λοιπόν αυτοκίνητο, με τα διάφορα απολύτως απαραίτητα έξτρα, κόστιζε -και κοστίζει- περίπου €130.000. Από αυτά, η βασική τιμή του (η εργοστασιακή τιμή συν το κέρδος τού αντιπροσώπου) ήταν περίπου €75.000. Τα υπόλοιπα χωρίζονταν σε ΦΠΑ (€15.000) και ειδικό τέλος ταξινόμησης (€40.000).

[Σ.σ. Για εσάς που είστε ακόμη εδώ, το τέλος ταξινόμησης μιας «βασικής» Cayenne είναι €32.768, ο ΦΠΑ €15.360 και η τελική τιμή πώλησής της €112.100.]

Με τέλη κυκλοφορίας περίπου €500 (€918 σήμερα για την Cayenne Turbo), με περίπου 50.000 χλμ συνολικά για πέντε χρόνια και με το κράτος να εισπράττει το 65% από τη βενζίνη, βλέπουμε (εντάξει, λίγο μπακάλικα) ότι από το περί ου ο λόγος αυτοκίνητο εισέρρεαν στα κρατικά ταμεία περισσότερα χρήματα απ’ όσο έκανε να αγοράσεις το αυτοκίνητο. Δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στο κράτος να προσλάβει καναδυό δημόσιους υπάλληλους παραπάνω (η ανάπτυξη που λέγαμε).

Εδώ φυσικά έχουμε το (ακλόνητο) επιχείρημα ότι αν δεν παράγεις τίποτα, καλό είναι να μην αγοράζεις Cayenne. Ούτε να την χρονομισθώνεις, ελπίζοντας ότι τα μισθώματα θα πληρωθούν από τα κέρδη(!) της επιχειρήσεώς σου και θα «ρίξεις» και την εφορία (τι θυμήθηκα τώρα…).

Πάντως, γεγονός είναι ότι πολύ μας έχουν λείψει τα τελευταία χρόνια οι Cayenne. Οι λίγες που κυκλοφορούν έχουν από πίσω το αυτοκόλλητο του ΚΤΕΟ, κάτι που, όσο να ’ναι, μια μικρή κατάθλιψη για την κατάντια μας σου τη φέρνει.

Και παρόλο που οι τιμές τους έχουν καταβαραθρωθεί, οι μεταχειρισμένες Cayenne συνεχίζουν να παραμένουν στα αζήτητα. Άσε που με τον νέο νόμο, ούτε για ιστορική δεν την παίρνει κανείς…

(*) WAF: Wife Acceptance Factor

//O Αλέξανδρος Κορέσσης γράφει δημόσια για αυτοκίνηση και αυτοκίνητα.

 

Διαβάστε ακόμα: Νέα Porsche Cayenne. Σαν ηφαίστειο που ξυπνά

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Αν ανήκετε κι εσείς στην υπέροχη αυτή κατηγορία των ανθρώπων που χάνουν τα γυαλιά τους, συνέχεια –και δεν τα έχουν στη μύτη τους- ο Γιώργος Κωνσταντινίδης έχει να δώσει, δύο και τρεις πολύτιμες συμβουλές περί του θέματος.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Με το μοντέρνα κλασικό IWC Portugieser στον καρπό, «καταργούμε» τη ζώνη στο αμπιγιέ ντύσιμο. Και ανακαλύπτουμε ένα μυστικό που ως πρόσφατα κατείχαν μόνο οι καλοί ράφτες παντελονιών: Τα κρυφά πλαϊνά ζωνάκια που μας χαρίζουν old school αέρα όπως κάποτε οι τιράντες. Διότι, κύριοι, η ζώνη δεν ταιριάζει στο κοστούμι.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Αρώματα με ονομασία προέλευσης, σχεδόν χειροποίητα. Η ποιότητά τους αποτυπώνεται όχι μόνο στο δέρμα αλλά και στην τιμή. Σίγουρα κοστίζουν, ακόμα πιο σίγουρα ξεχωρίζουν. Ψεκάσου ελεύθερα!

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ένα από τα 5 brands που εισάγει στην ελληνική αγορά ο όμιλος Calin κατηφόρισε την Κηφισίας (από το Golden Hall) και έφτασε στο κέντρο, παρέα με τα ξεχωριστά του πλεκτά από κασμίρ -και όχι μόνο. Το καλωσορίζουμε ασμένως.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro