Ναι, είναι δροσερό. Ναι, πάει τέλεια με φέτα. Ναι, έχει πολύ γευστική σάρκα. Αλλά το καρπούζι δεν παλεύεται, εκτός κι αν στο ετοιμάσει κάποιος άλλος.
Από τα θαλάσσια είδη η θαλάσσια χελώνα τον καταβροχθίζει. Ο λαγοκέφαλος έχει όμως και ανθρώπινο θηρευτή που έχει φάει μυαλά, γλώσσες και μάτια αμνοεριφίων.
Οι λακκούβες στην Αθήνα είναι σαν τις τσούχτρες. Μπορείς να τις εντοπίσεις, μπορείς να ουρλιάξεις όταν τις δεις, αλλά δε μπορείς να τις αποφύγεις. Γράφει η Θέμις Φούλια.
Πάνε οι εποχές που η νηστεία σήμαινε να απέχεις σχεδόν από τα πάντα με θρησκευτική -με στρατιωτική!- ευλάβεια. Τώρα, η νηστεία είναι μόδα για τους χίπστερ και τρόπος ζωής για τους vegan. Όσο για τους υπόλοιπους, όλοι «κλέβουν» πια με τον τρόπο τους. Γράφει η Θέμις Φούλια.
Όσο μπόι του λείπει του Φεβρουάριου άλλο τόσο μας κρατάει στην τσίτα. Μια η γιορτή των ερωτευμένων, μια η Τσικνοπέμπτη και τα χιόνια του, δεν σε αφήνει να αγιάσεις. Α, σε βάζει να ντυθείς και καρνάβαλος. Γράφει η Θέμις Φούλια.
Σε μια πόλη 6 εκατομμυρίων οχημάτων που αντέχει με το ζόρι 2 εκατομμύρια, η κίνηση είναι η πιο πιστή μας φίλη. Κάθε μέρα στο πλάι μας, για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μας για να κερδίσουμε χρόνο. Πώς; Με multitasking. Γράφει η -κολλημένη στην κίνηση- Θέμις Φούλια.
Αφού οι υπάρχουσες γειτονιές δε μας χωράνε πια, η Αθήνα αποφάσισε να επεκταθεί σαν το διάστημα, να διασταλεί και να «γεννήσει» μια νέα γειτονιά ανάμεσα σε Κυψέλη και Πετράλωνα.
Ίσως η πιο συναρπαστική άφιξη της σεζόν στην Αθήνα, είναι αυτή η σουβλακερί που αριβάρισε στου Γκύζη, σε μια γειτονιά που θέλει να αναδυθεί στον αφρό της εστίασης με όχημα αυτό το σουβλάκι. Γράφει η Θέμις Φούλια.
Έχεις φανταστεί να πας για κοκτέιλ με την παρέα σου και να κάθεστε πάνω σε ρόδες λεωφορείου αντί για καρέκλες; Σε αυτό το hifi/listening μπαρ που μόλις «άνοιξε» θα ζήσεις ακριβώς αυτό. (Πλάκα κάνουμε). Γράφει η Θέμις Φούλια.
Μόνο οι δικές μας παραλίες είναι οι πανέμορφες και τα διαμάντια, των άλλων δεν αξίζουν. Γιατί δεν παραδεχόμαστε τις «ατέλειες» των ελληνικών παραλιών (τις οποίες μάλιστα εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε);
Το να πας στην Ικαρία, δε θα έπρεπε να θεωρείται μια απλή επιλογή διακοπών, αν είσαι πάνω από 30. Θα έπρεπε να μετράει ως δοκιμασία για να περάσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή για ειδικές δυνάμεις.
Κάθε χρόνο, από Μάρτιο και μετά, κατακλύζεται το διαδίκτυο και τα social media από αφιερώματα σε ηπειρωτικά μέρη, παραλίες και μαγαζιά/αυλές που «μοιάζουν με νησί».
