Η θεωρία του καταπιεσμένου μέσου

Συζητάμε συχνά για τη θεωρία των δύο άκρων. Μήπως ήρθε η ώρα να ακουστεί και η θεωρία του καταπιεσμένου μέσου; Του μέσου πολίτη, του κανονικού ανθρώπου;

 
steady_march

«Εγώ δεν διαχωρίζω τη βία (κρατική, αντιεξουσιαστών, κατά του μνημονίου, για τις αγροτικές επιδοτήσεις κλπ). Είναι όλα βία και από αυτήν κινδυνεύει κάθε άνθρωπος του μέσου χώρου!». © 2007 ric stultz

Τη πρώτη Κυριακή που ανοίγουν τα καταστήματα «αγωνιστές» εισβάλλουν (ναι, αυτό είναι το ρήμα) στην ξένη ιδιοκτησία και πετάνε έξω με βίαια σπρωξίματα (ναι, αυτό έγινε) πελάτες, εργαζόμενους και περαστικούς για να μην περάσει το μέτρο. Φίλος μου προσέρχεται στις εκλογές του Τεχνικού Επιμελητηρίου και δέχεται το bullying κάποιων νεαρών (ναι, βγήκαν επιστήμονες υποτίθεται από το ΕΜΠ), επειδή κρατά μια ομπρέλα γνωστής μάρκας. Αγροίκος (ή σε αποστολή) μπαίνει στα δικαστήρια και μαχαιρώνει μια δικαστική υπάλληλο, και τότε μαθαίνουμε (πέρασαν στα ψιλά;) ότι πριν καιρό είχε μπει εκρηκτικός μηχανισμός στην Ένωση Δικαστικών, σε κατοικίες δικαστών και σε αίθουσες. Τα σχολεία μας είναι γεμάτα περιστατικά βίας και οι δάσκαλοι δεν μιλάνε για να μην έχουν μπλεξίματα. Αναθάρρησαν και κατέθεσαν περιστατικά μόνο στην περίπτωση της ΧΑ, όπου ένιωσαν ότι η διάσταση του θέματος θα τους προστατέψει.

Τα δύο νέα παιδιά που χάθηκαν στη Νέα Ιωνία έφυγαν το ίδιο άδικα όπως ο 34χρονος Φύσσας στο Κερατσίνι. Φανταστείτε ότι για να οπλιστεί το χέρι, έχει φτάσει στο τελευταίο στάδιο της ανθρώπινης φύσης, είναι στο level «τέρατα». Η στυγνή δολοφονία στην τράπεζα της Πάρου ήρθε λίγο μετά από το χτύπημα της νέας κοπελίτσας από τον Πακιστανό στα βράχια του νησιού. Από τι γονείς, σε ποιο περιβάλλον μεγαλώνουν τέτοια κτήνη; Ήταν σίγουρο ότι θα εξελιχθεί άσχημα η ιστορία της βίας. Τώρα ξεγυμνωθήκαμε από λεφτά που τάιζαν και είχαν απασχολημένους τους «επαναστάτες». Η πρώτη γεύση χτυπημάτων και δολοφονιών (το παιδί στα Εξάρχεια, ή οι αδικοχαμένοι υπάλληλοι της Marfin, ή ο 44χρονος που σκοτώθηκε για μια κάμερα), αποκάλυψε… πίσω από την κουρτίνα μια κοινωνία σε ημιάγρια κατάσταση. Εγώ δεν διαχωρίζω τη βία (κρατική, αντιεξουσιαστών, κατά του μνημονίου, για τις αγροτικές επιδοτήσεις κλπ). Είναι όλα βία και από αυτή κινδυνεύει κάθε άνθρωπος του μέσου όρου! Ακόμη και οι δηλώσεις των κομμάτων περιλαμβάνουν τόσο βαριές κουβέντες, που άθελά τους καταστρέφουν την κοινωνία, απενοχοποιώντας τη βία. Το σχόλιο μιας μητέρας που ζητούσε να μονιάσουν όλοι οι Έλληνες και να μη χυθεί άλλο αίμα, δεν αφήνει περιθώρια ερμηνείας. Είμαστε στο σημείο μηδέν, και μπορεί αύριο να συμβεί σε εσένα και το παιδί σου. Οι επιδερμικές πολιτικές και μιντιακές αναλύσεις είναι κατώτερες των περιστάσεων και απλώς ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Το καταπιεσμένο μέσο της κοινωνίας μας ξέρει ότι κινδυνεύει, απλώς κάθε μέρα αναρωτιέται από ποιον αυτή τη φορά.

Σε όλο αυτό το απάνθρωπο και εγκληματικό περιβάλλον, ένας μέσος πολίτης (για να τα λέμε σωστά, ένας κανονικός άνθρωπος) φοβάται! Προσπαθεί να επιβιώσει, να τα φέρει βόλτα και να αντισταθεί στο βόμβο της κρίσης και της καταστροφής…, αλλά περισσότερο τον απασχολεί ο νέος φόβος. Επίσημα δεν το λέει κανείς. Ανοίγονται στόματα όταν πίνουμε ένα καφέ, για να πούμε τα νέα μας. «Σικάγο γίναμε» είναι το κλισέ που ακούς σχεδόν σε κάθε σπίτι που πας τα παιδιά σου να παίξουν. Κι ας πούμε ότι αυτοί που νιώθουν τόσο πιεσμένοι είναι μικροαστοί, δεν ξέρουν να αγωνίζονται και έχουν «συνθηκολογήσει». Αλλά αυτοί είναι οι κανονικοί άνθρωποι που ακόμη λειτουργούν τη χώρα. Και, προφανώς, δεν εννοώ την πολιτική και τους φορείς εξουσίας. Είναι αυτοί που ανοίγουν τα μαγαζιά τους, αυτοί που πληρώνουν φόρους, όσοι κάνουν θυσίες στο νοικοκυριό τους, όσοι μεγαλώνουν μια οικογένεια με προβλήματα καθημερινά. Είναι χιλιάδες άνθρωποι, που σκέφτονται αν έχει νόημα να προσπαθούν σε μια ζούγκλα. Αναρωτιούνται με τρόμο τι μπορεί να συμβεί στα παιδιά τους. Ειλικρινά, όταν βάζω τα παιδιά μου στο αυτοκίνητο κοιτάω πάντα τριγύρω. Νιώθω σαν να είμαι σε επιφυλακή, ιδιαίτερα όταν κινούμαι σε περιοχές που τις έχουμε ταυτίσει με την παραβατικότητα.

Αυτός είναι ο καταπιεσμένος μέσος χώρος της κοινωνίας μας. Είναι η πιο σοβαρή (ας την πούμε) θεωρία, που κανείς όμως δεν συζητά. Βλέπετε, από τη μια το μνημόνιο και από την άλλη όσοι «πουλάνε» ελπίδες (σε ΟΛΑ τα κόμματα) μας χώρισαν σε καλούς και κακούς. Ο μέσος αυτός άνθρωπος, που φοβάται, ζει και περνάει τις μέρες με αρνητικές σκέψεις και με έκδηλη αγωνία. Θέλει να φωνάξει σταματήστε, αρκετά με τις «συστρατεύσεις», τους «αγώνες» και τη δικαιολόγηση των άκρων. Είναι ο μέσος πολίτης… που όταν κάποιος κλείνει το πανεπιστήμιο, αυτός συνεχίζει να πληρώνει. Όταν κάποιος βάζει μια βόμβα, είναι αυτός που ξεκινάει από την αρχή. Κάθε φορά που γυρίζει το παιδί από το σχολείο, ρωτάει «τι έγινε σήμερα;», αναζητώντας περίεργες λεπτομέρειες, μήπως και έγινε πραγματικά κάτι.

Ο καταπιεσμένος μέσος χώρος πρέπει να κρατήσει όρθια τη χώρα, την επιχείρηση, την οικογένεια, τη φιλία. Μπορεί; Το καταπιεσμένο μέσο της κοινωνίας μας ξέρει ότι κινδυνεύει, απλώς κάθε μέρα αναρωτιέται από ποιον αυτή τη φορά. Μπορεί να είναι μια (δήθεν) απλή απεργία έως τα χτυπήματα της νύχτας στο Μετρό και στις δημοτικές πλατείες όπου πωλούνται ναρκωτικά.

Φοβάμαι όπως κάθε κανονικός άνθρωπος για τα παιδιά μας, αλλά περισσότερο για το οριστικό πισωγύρισμα της κοινωνίας μας σε συνθήκες ζωώδεις. Μην ξεγελαστείτε, δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή. Οποιος διαβεί το ποτάμι, αρχίζει να κρύβεται, να λέει ψέμματα, να αποφεύγει και να οργανώνεται. Σε καμία χώρα δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο όπου το «μέσο της κοινωνίας» να… σέρνει επί μακρόν αγριεμένους βάρβαρους. Η ανθρωπιά, η φιλοξενία και οι αξίες που ταυτίζαμε προφορικά με το έθνος μας, ήταν τελικά ένα μεγάλο ψέμα, ένας όμορφος μύθος.

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro