Τα Χριστούγεννα τα λέμε «γιορτή αγάπης». Είναι; Αμφιβάλλω!

Ο Τάσος Καρατάσος διερωτάται ποιο το νόημα των δέντρων που είναι στολισμένα σαν λατέρνες και τα ακριβά δώρα των ενηλίκων. Άλλωστε μόνο τα παιδιά δεν αξίζει να γιορτάζουν αυτές τις ημέρες;

 

Ο Τάσος Καρατάσος αναρωτιέται για ποιον είναι τα Χριστούγεννα – και μάλλον το ίδιο κάνει και αυτός ο Άγιος Βασίλης που πίνει μόνος του τον καφέ του, προτού επιστρέψει στο πόστο του. (Φωτογραφία: Life Magazine, 1962)

Διερωτώμαι:
-Εκφράζουν αυτό που λέμε ΑΓΑΠΗ τα δώρα που άλλοι έχουν την ευχέρεια πλουσιοπαρόχως να κάνουν και άλλοι νιώθουν κάπως άβολα όταν τα λαμβάνουν;
-Έχουμε αρκούντως σκεφτεί ότι ένα δώρο με υψηλή χρηματική αξία είναι πιθανόν να φέρει σε μειονεκτική θεση κάποιον που δεν μπορεί να ανταποκριθεί αναλόγως ή και καθόλου!;
-Μήπως σε εποχές δύσκολες (όπως η σημερινή) τα δώρα μας προς ενηλίκους (που δεν εκπληρούν και κάποια χρησιμότητα και δεν έχουν τη δική μας οικονομική άνεση) θα ήταν προτιμότερο να αντικατασταθούν με μια κάλυψη (διακριτικώς) μιας ζωτικής ανάγκης τους;

Με εξαίρεση τα παιδιά (που όλα τα δικαιούνται και αυτά αξίζει να γιορτάζουν αυτές τις μέρες), μήπως θα έπρεπε όλα να γίνονται για εκείνα και να προσφέρονται κυρίως σε εκείνα;

Παραδείγματος χάριν:
Ποιο το νόημα να καλύπτεται το ωραίο (κι ας είναι ξενόφερτο) έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου με εκείνα τα κραυγαλέως πολυτελή και ντιζαϊνάτα στολίδια που μοιάζουν να αποζητεί ο αναρτήσας ένα like ματαιοδοξίας στο φέϊς μπούκι;

Τα παιδιά αποζητούν δέντρα με Άι Βασίληδες, νεράιδες, ζωάκια, παιδικούς ήρωες κι αστεράκια που να παραπέμπουν σε κάποιο παραμύθι.

Τι γιορτές αγάπης είναι αυτές που ξοδεύονται (από διαμαρτυρόμενους νεοέλληνες «μέσης τάξεως») μεγάλα χρηματικά ποσά, είτε για ένα menu (mouni) των 75 ευρώ ή για μια εκδρομική φιέστα σε σουίτες στα δικά μας βουνά ή στις πλαγιές των Άλπεων;

Μη μου πείτε ότι όλες αυτές οι υπερβολές γίνονται από έναν περιορισμένο κύκλο πλουσίων, διότι ξέρουμε όλοι ότι η Αθήνα των 5 εκατομμυρίων κατοίκων αδειάζει τα τριήμερα και τις γιορτές!

Διερωτώμαι επίσης αν έχουν σχέση με την αγάπη όλα αυτά τα ρεβεγιόν σε σπίτια που τα περισσότερα ξεκινούν μετά τα μεσάνυχτα για να προλάβουν οι «καλοί» γονείς να δώσουν ένα φιλί στα παιδιά τους πριν ξεπορτίσουν, ενώ οι «κακοί» να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά μαζί τους -ώρα Ντουμπάϊ- και αμέσως μετά μπάϊ μπάϊ!

Τι γιορτές αγάπης είναι αυτές που ξοδεύονται (από διαμαρτυρόμενους νεοέλληνες «μέσης τάξεως») μεγάλα χρηματικά ποσά για μια εκδρομική φιέστα στις Άλπεις;

 

***

Τώρα που ξεθύμανα με τα ενοχικά μου συμπλέγματα (διότι στο ίδιο καζάνι βράζω κι εγώ) να σας πω μια δική μου χριστουγεννιάτικη πικρή εμπειρία.

Η μάνα μου, τα πρώτα στερημένα παιδικά μου χρόνια (της γερμανικής Κατοχής), κάθε παραμονή (εν αναμονή του Άι-Βασίλη) γέμιζε την κάλτσα μου με χρήσιμα πράγματα όπως μια οδοντόβουρτσα ή μία οδοντόπαστα, κάποια σφυρίχτρα, μια ξύλινη σβούρα ή ένα φθηνό τόπι από εκείνα που πουλιούνται στα πανηγύρια των εκκλησιών την παραμονή του εορτασμού του Αγίου ή της τιμώμενης Αγίας τους.

Αυτό συνεχίστηκε και μετά τη γέννηση του μικρότερου αδελφού μου, Γιάννη, στα χρόνια του Εμφυλίου. Πρέπει (όταν συνέβη το πικρό δι´εμέ περιστατικό) να ήμουν γύρω στα δέκα. Παιδί ξύπνιο από τότε, ενώ ήξερα ότι άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, έκανα την πάπια. Συνέχιζα λοιπόν κι εγώ να βάζω στα πόδια του κρεβατιού μου (κάθε παραμονή πριν κοιμηθώ) μια μεγάλη μάλλινη κάλτσα της γιαγιάς μου, της Βασιλικής, από αυτές που έβαζε για τους ρευματισμούς της.

Η μάνα μας πέρα από σοφή ήταν ολίγον (για να μην πω πολύ) τσιγγούνα, κι έτσι συνέχισε να γεμίζει τις κάλτσες μας κυρίως με χρήσιμα πράματα τυλιγμένα σε εορταστικό χαρτί.

Εποχές οικονομικώς κάπως καλύτερες, ό,τι μας έλειπε το βρίσκαμε στην κάλτσα μας ξυπνώντας ανήμερα τα Χριστούγεννα που, ως «πιστεύοντες εις την Δύσιν» τότε (και όχι την Πρωτοχρονιά) εορτάζαμε τον Άγιο Βασίλειο!

Μας έβαζε σώβρακα, φανέλες, κάλτσες, μολύβια και συμπλήρωνε με καρύδια, μπισκότα γεμιστά, ξερά σύκα και διάφορα χάρτινα αντικείμενα (από τα λεγόμενα γαλλιστί κοτιγιόν), που μοιράζουν στους χορούς τις Απόκριες, όπως δηλαδή καπελάκια, σερπαντίνες, καραμούζες, σφυρίχτρες κ.α. Με αγωνία τα ανοίγαμε περιμένοντας κάποιο αγορασμένο παιχνίδι, αλλά πού!

Ήταν εκείνη μια χρονιά που φαίνεται ότι πρέπει να είχα υπάρξει αφορήτως άτακτος και σε οικογενειακό συμβούλιο είχε επιμείνει ο πατέρας στην κάλτσα τη δική μου να βάλουν ένα γράμμα που με κεφαλαία γράμματα έγραφε:
«Φέτος ήσουν πολύ άτακτος και δε σου έφερα δώρα. Άγιος Βασίλης».

Στο εορταστικό πρωινό (μόκο ο Μπόμπος), την ίδια στιγμή που ο μικρός αδελφός χαρούμενος μιλούσε για το μεγάλο Μeccano που παραδόξως βρήκε δίπλα στην κάλτσα του (!), ο πατέρας δεν άντεξε την αδιαφορία μου (για το διπλό χτύπημα!) και με ρώτησε:
-Εσένα τι σου έφερε φέτος ο Άγιος Βασίλης;
-Τίποτα φέτος… απάντησα και, απ’ ό,τι μου έλεγαν χρόνια μετά (ως ένα δείγμα της από τότε αναίδειάς μου), συμπλήρωσα: Τίποτα… αλλά πάρτε μου κανένα σώβρακο διότι λασκάρισαν τα λάστιχα και το πουλί μου όλο βγαίνει απ’ όξω!

Αυτά… και καλά Χριστούγεννα με δώρα κυρίως στα παιδιά (ακόμη και τα άτακτα) και με κάποια δωρεά στις οργανώσεις που τα φροντίζουν.

 

Διαβάστε ακόμα: Έτσι ήταν τα Χριστούγεννα πριν από 100 χρόνια

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro