Δημήτρης Αθηνάκης: «Ένας τόνος τσιμέντο κι έπεσε στο κεφάλι μου…»

Πώς μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου επιδραστικοί Έλληνες ένιωσαν να διαμορφώνεται η σκέψη και η ζωή τους.

 
«Το ''Τρίτο Στεφάνι'' του Ταχτσή, που διάβασα στην εφηβεία μου, ήταν μια μικρομεσαιομεγαλοεπανάσταση απέναντι στο μέσα μου θηρίο και στον έξω μου φλώρο· γιατί τέτοιος ήμουν (και είμαι)».

«Το ”Τρίτο Στεφάνι” του Ταχτσή, που διάβασα στην εφηβεία μου, ήταν μια μικρομεσαιομεγαλοεπανάσταση απέναντι στο μέσα μου θηρίο και στον έξω μου φλώρο· γιατί τέτοιος ήμουν (και είμαι)».

«Πώς πήγες στο διαγώνισμα;»
«Άσε μας, ρε μάνα».

Μια διαρκής πάλη με τους θεσμούς η εφηβεία· τότε, βέβαια, δεν ξέραμε τι πά’ να πει θεσμός· μόνο ό,τι διαβάζαμε στις εφημερίδες, ό,τι ρουφούσαμε από τα περιοδικά και τα βιβλία κι ό,τι μας έλεγαν απέξω απέξω στην καθοδήγηση της ΚΝΕ· τότε. Ένα «άσε μας, ρε…», που αδιάκοπα συμπληρωνόταν καθ’ εκάστην από μια προσφώνηση· που κάποτε μετανιώσαμε και κάποτε αφήσαμε ένα ανακουφιστικό «ουφ» να το πάρει μαζί του· αυτά έχουν οι μικροεπαναστάσεις.

«Πιστεύω ότι ένα απ’ αυτά που έχουν ανυποχώρητη αυταξία σ’ αυτήν τη ρημάδα τη ζωή είναι τα καθημερινά ”άσε μας, ρε…”».

Το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή ήταν μια μικρομεσαιομεγαλοεπανάσταση απέναντι στο μέσα μου θηρίο και στον έξω μου φλώρο· γιατί τέτοιος ήμουν (και είμαι). Το βιβλίο ήρθε σαν ένας τόνος τσιμέντο κι έπεσε στο κεφάλι μου· πίστεψα ‒κι ακόμα το πιστεύω‒ ότι ένα απ’ αυτά που έχουν ανυποχώρητη αυταξία σ’ αυτήν τη ρημάδα τη ζωή είναι τα καθημερινά «άσε μας, ρε…».

«Ζήτησα και πήρα από το «Τρίτο Στεφάνι» ένα υπερεσύ· με επιτυχία ή χωρίς, λίγη σημασία έχει· έμαθα όμως ν’ αγαπώ· και να βλέπω».

«Ζήτησα και πήρα από το «Τρίτο Στεφάνι» ένα υπερεσύ· με επιτυχία ή χωρίς, λίγη σημασία έχει· έμαθα όμως ν’ αγαπώ· και να βλέπω».

Ένα «άσε μας, ρε…»: εσύ που νομίζεις ότι μπορούμε τα πάντα, που πιστεύεις ότι είμαστε ανίκανοι για όλα, που θεωρείς ότι η αγάπη κι ο έρωτας είναι λιβάδια που δακρύζουν ή γκρεμοί για ακροφοβικούς, που δεν υποχωρείς μπροστά στη βλακεία, που συνθηκολογείς απέναντι στον εξυπνακισμό, που επαναστατείς με πρωθύστερους λόγους, που θυμώνεις με την απουσία λογικής και που τρέμεις μπρος στον ακάματο ρομαντισμό.

Ένα «εσύ» που, έκτοτε, πετάω στον καθρέφτη μου, κι ένα ακόμη που επιθύμησα να δωρίσω στον κόσμο. Πέτυχα στο πρώτο, απέτυχα στο δεύτερο· σταμάτησα να προσπαθώ· και δεν έχει και καμιά σημασία.

Σημασία έχει μάλλον που, όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Αθήνα το 2000, και έμεινα, είδα την πόλη ως ζωντανό οργανισμό, το αστικό τοπίο ως διαμόρφωση ταυτότητας και επιβεβαίωσα μέσα μου ότι οι άνθρωποι αγαπιούνται μέσα από τη διάρκεια.

Ζήτησα και πήρα από το «Τρίτο Στεφάνι» ένα υπερεσύ· με επιτυχία ή χωρίς, λίγη σημασία έχει· έμαθα όμως ν’ αγαπώ· και να βλέπω· κι αυτό λίγη σημασία έχει· εξάλλου, ποτέ δεν αγαπάμε και (σχεδόν) ποτέ δεν βλέπουμε μόνοι μας· η επιτυχία είναι ζήτημα αξιολόγησης· όχι;

Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι ποιητής, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Τελευταίο του βιβλίο το «Δωμάτιο μικρών διακοπών: ένα ποίημα μικρού μήκους και άλλα πλάνα» (Κέδρος, 2012)

Διαβάστε ακόμα: Ο Ψαραντώνης, σαν ζωντανό άγαλμα, παγώνει το παρόν

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Απύθμενα σκοτεινός, σχεδόν ερεβώδης, αυτός ο Joker έχει κάτι από τους ταραγμένους καιρούς μας. Ο Γιοακίν Φίνιξ παραδίδει μαθήματα υψηλής υποκριτικής και, ναι, αξίζει να πάρει το Όσκαρ ερμηνείας. Αν πρέπει να δείτε την ταινία; Έπρεπε ήδη να το έχετε κάνει.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Έτσι διαποτίζει η μελαγχολία του φθινοπώρου –Φθινοπωρινή Ισημερία σήμερα– τις σελίδες της νεότερης ελληνικής ποίησης. Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους. Συνοδευμένα με μουσικές στο πνεύμα της εποχής.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και βέρος Βολιώτης μιλάει στο Andro για τη μέθεξη που προσφέρει το «άγιο» τσίπουρο, την ιδιαιτερότητα του να το πίνεις στην περιοχή του και εξηγεί γιατί έγραψε ένα εγχειρίδιο «χρήσης» για τους επίδοξους πότες.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης αναπολεί τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης της παιδικής του ηλικίας: τα εκθέματα, τα άγρια ζώα, τις ατραξιόν της... Όλα αυτά τα «θαυμαστά και αδιανόητα σε μια εποχή φτώχειας, αθωότητας και ονείρων», που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη φαντασία του.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro