Κυριάκος Πιερρακάκης: «The man who wouldn’t take no for an answer»

Πόσο ιδιαίτερη περίπτωση υπουργού είναι ο συγκεκριμένος κύριος. Παράγει έργο και μάλιστα σε συνθήκες lockdown. Γνωρίζει το θέμα του, περιστοιχίζεται από νέους ανθρώπους που επίσης ξέρουν το θέμα τους και δεν δέχεται το κλασικό ελληνικό «δεν γίνεται» ως απάντηση. Γράφει ο Αντώνης Παπαγιαννίδης.

 

Το έργο του Κυριάκου Πιερρακάκη και μάλιστα σε συνθήκες lockdown είναι αξιοσημείωτο (Nikos Libertas / SOOC).

Πολλοί έχουν γράψει πολλά για να αναγνωρίσουν την επιτυχία του Κυριάκου Πιερρακάκη, τους τελευταίους μήνες υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, στην ταχύτατη και – το κυριότερο! – πετυχημένη επέκταση της ψηφοποίησης των λειτουργιών του Δημοσίου μέσα στην κρίση και τις συνθήκες lock-down της πανδημίας του κορωνοϊού. Γιατί, λοιπόν το σύντομο αυτό σημείωμα. και μάλιστα με ξενόγλωσσο τίτλο;

Διότι λίγο ενδιαφέρει εν τέλει, μέσα στην πλημμυρίδα επαίνων και αναγνωρίσεων που σταθερά επιφυλάσσει ο μηντιακός μας μαγικός κήπος στην Κυβέρνηση (και που επισφραγίζουν οι δημοσκοπήσεις, ιδιαίτερα στο μέτωπο αντιμετώπισης του κορωνοϊού: στην υγειονομική πτυχή, εννοείται) η ανάδειξη μιας ακόμη παρουσίας. Όμως αυτή συνδυάστηκε με κάτι το συγκεκριμένο. Κάτι που να συνδέεται με πραγματικές ανάγκες πραγματικών ανθρώπων:

Άυλη συνταγογράφηση. Ψηφιακές εγγραφές στα νηπιαγωγεία. Υπεύθυνες δηλώσεις και εξουσιοδοτήσεις χωρίς προσέλευση στα – συμπαθέστατα – ΚΕΠ. Συν η νομιμοποίηση πολεοδομικών παρατυπιών. Συν οι λειτουργίες τηλεκπαιδευσης και τηλεδιάσκεψης. Συν η δημιουργία κοινότητας Digital Solidarity. ΣΥΝ,  την πορεία προς ενιαίο αριθμό αναγνώρισης του πολίτη, με συγχώνευση ΑΜΚΑ/ΑΦΜ. Άμεσα ή έμμεσα, η Ψηφιακή Διακυβέρνηση τα κουβαλάει.

Ο Πιερρακάκης ξέρει το θέμα του. Και περιστοιχίζεται από ανθρώπους που κι αυτοί το γνωρίζουν.

Ακόμη και οι μη-χρήστες των υπηρεσιών αυτών κατέγραψαν τα θετικά. Αλλά το ξαναλέμε: μέσα στην θετική πλημμυρίδα, η ιδιαίτερη συνεισφορά Πιερρακάκη θα μπορούσε να χαθεί. Ενώ αληθινά κουβαλάει μιαν συνταγή η οποία αξίζει να καταγραφεί.

Πρώτα-πρώτα ξέρει το θέμα του. Δίπλα σ’ αυτό, περιστοιχίστηκε με ανθρώπους που κι αυτοί γνωρίζουν τον τομέα – πρακτικά, όχι θεωρητικά. Και μάλιστα εν πολλοίς με ανθρώπους νεότερους. Όταν χρειάστηκε από τις πρώτες εφαρμογές – εν μέρει επιδείξεως: η υλοποίηση του αριθμού έκτακτης ανάγκης «112» εν πολλοίς υπήρξε κίνηση πολιτική – να περάσουμε σε κάτι απόλυτα πρακτικό, που ήταν η διαχείριση του lock-down, και μάλιστα κάτι οχληρό και πιεστικό, όπως η «άδεια» βάσει των Εντύπων Βεβαίωσης Μετακίνησης στο Forma.gov, η μετάβαση έγινε ταχύτατα. Και χωρίς στραβοτιμονιές. Η ενημέρωση, δε, για τις χρήσεις αυτών των εφαρμογών, ιδίως δε με την αποστολή sms, έγινε με τρόπο μετρημένο και χωρίς την διοικητική  επιβολή/οχληρότητα που χαρακτήρισε άλλες, μεταγενέστερες μορφές επικοινωνίας (τύπου Χαρδαλιά).

Το κυριότερο, όμως, ήταν το άλλο: όταν ξεκίνησε – σε βάση ανάγκης – να χτίζεται η πυραμίδα εφαρμογών ψηφιακής διακυβέρνησης που μόλις αναφέραμε, η «προσέγγιση Πιερρακάκη», δηλαδή η ψηφιακή τεχνογνωσία, η ταχύτατη σχεδίαση και άμεση υλοποίηση, το παραμέρισμα των αιώνιων γραφειοκρατικών αντιρρήσεων («υπουργέ μου, υπέροχη ιδέα. όμως αυτό δεν γίνεται διότι…. διότι…. και διότι….») και η συνεχής επέκταση και βελτίωση των δυνατοτήτων (το «γιατί να μην το κάνουμε κι αυτό;» και το «μήπως το κάνουμε κι έτσι;»), δημιούργησε έναν πραγματικό – και όχι επικοινωνιακό – ενάρετο κύκλο.

Προερχόμενος από τη σοσιαλδημοκρατία, χαίρει της απολύτου εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού.

Όχι, δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν εφικτό αν ο Πιερρακάκης, – από νωρίς προσηλυτισμένος στην ομάδα Κυριάκου Μητσοτάκη με προέλευση από ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ/ΔηΣυμπ/ΚΙΝΑΛ (επιλογή Βαγγέλη Βενιζέλου) και με προφίλ χτισμένο στην διαΝΕΟσις (Δημήτρη Δασκαλόπουλου), χωρίς όμως να καταγραφεί ποτέ ως «άνθρωπος του…» – δεν τύγχανε της εμπιστοσύνης του νυν Πρωθυπουργού. Ούτε πιστεύουμε έτσι, άκριτα, ότι η τροπαιοφόρος Ελληνική γραφειοκρατία δεν θα ξανασηκώσει κεφάλι – κοιτάξτε π.χ. προς τις Τράπεζες όταν θα ζητούν σε σφραγισμένο πρωτότυπο έγγραφα. κρατήστε ένα μάτι ανοιχτό προς ΕΦΚΑ/«ψηφιακή» απονομή συντάξεων.

Όμως η μέθοδος Πιερρακάκη σίγουρα αξίζει να διερευνηθεί. Σε όσους ειλικρινά αναζητούν στοιχεία της επιτυχίας αυτής, να δώσουμε μια αφοριστική διατύπωση που (θαρρούμε) προέρχεται από το Μαξίμου: «He wouldn’t take no for an answer»/Δεν δεχόταν να του δίνεται η απάντηση «Δεν γίνεται», σε ελεύθερη μετάφραση.

 

 Διαβάστε ακόμα: Το πείραμα Χρυσοχοΐδη – εν εξελίξει.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close