Λίβερπουλ ανέστη εκ νεκρών!

Με το σπαθί της ξανά πρώτη και καλύτερη η μία από τις δύο της Αγγλίας κόκκινες, το λιμάνι το δικό τους το φανατικό κι απέθαντο.

 
liv

Ο Λουίς Σουάρες πρωτοστατεί στην αναγέννηση της Λίβερπουλ.

Τη Στόουκ Σίτι από πολύ παλιά εγώ, λόγω Γκόρντον Μπανκς μυθικού μια φορά κι έναν καιρό, υποστηρίζω. Πήγα κάποτε και στο Stoke-on-Trent επί τούτου, να δω το ιστορικό της γήπεδο, το Victoria Ground τότε, που αντικαταστάθηκε πια από το υπερσύγχρονο και κομψό Britannia Stadium. Και της Στόουκ το ρεκόρ μεγάλο, πολύ μεγάλο, για μένα πάλι, είναι: δεύτερη αρχαιότερη στην Αγγλία ομάδα, με ξεπερασμένα φέτος τα 150 της χρόνια, και μόνο ένα φτωχό League Cup έχει το 1972 πάρει…

Αλλά και στη Δεύτερη, και σ’ όποια ακόμα πιο κάτω κατηγορία, οι οπαδοί της πάντα εκεί, με ήλιο και χιόνι και βροχή, από τον σερ Στάνλεϊ Μάθιους τους ως τον Πίτερ τους τον Σίλτον, σε τόσες χαμηλότερες ταχύτητες οι Potters οι ωραίοι πάντα απτόητοι, πάντα ενωμένοι, το ίδιο πάντα ταπεινοί, το ίδιο περήφανοι.

Ομολογώ πως ποτέ δεν μ’ άρεσαν εμένα οι μεγάλες, οι μεγαλόσχημες όπου Γης ομάδες, και των εξουσιών τους τα σκοτεινά συχνά συμπαρομαρτούντα. Ως Κάλιαρι λόγω Ρίβα έφτανα και στην Ιταλία –τώρα πώς τα τελευταία χρόνια έχω μπλέξει με ολόκληρη ιμπεριαλιστικότατη Γιουβέντους, ο Μπουφόν και ο Ντελ Πιέρο, κι ο Πίρλο, τα ’παμε προ ημερών, φταίνε.

Και ΑΕΚ που στην Ελλάδα παιδιόθεν νιώθω, τώρα εκεί που είμαστε σαν πιο πολύ να μας θέλω, από της κορυφής και των υπερδυνάμεων τα κόλπα –έστω και λίγο– μακριά. (Βλέπω και πόσο Ρεάλ είναι τα πιο δυσκολεμένα εδώ γύρω παιδιά, πώς τους τραβάνε τα βαριά και τ’ ασήκωτα, κάπου να βρουν να κρυφτούν οι άνθρωποι, τι να κάνουν, πώς ν’ αντέξουν στην απέξω συνέχεια;).

Ας δούμε και μια νέα δεκαετία δική της, όπως εκείνη του ’80, γιατί όχι; Ποιος να μιλήσει, και ποιος να μην την παραδεχτεί;

Η Λίβερπουλ, λοιπόν: όσο πάλευε όλ’ αυτά τα χρόνια και δεν τα κατάφερνε, πιο συμπαθής εμένα τού περίεργου μού ήταν, πιο ανθρώπινη. Αλλά κι ωραία είναι πάλι που σαν να βρίσκει επιτέλους τον τρόπο να το ξαναπάρει φέτος, να δείξει και της εικοσιπενταετούς δυσκολίας της το τσαγανό, απέναντι στις σοφτ Τσέλσι, Σίτι και Άρσεναλ, τις εύρωστες οικονομικά, αλλά ανοικονόμητες και ασυνάρτητες ποδοσφαιρικά και στιλιστικά.

Με το σπαθί της ‒και με τον Σουάρες, βέβαια, να… δαγκώνει λαιμούς και σίδερα‒ ξανά πρώτη και καλύτερη η μία από τις δύο της Αγγλίας κόκκινες, το λιμάνι το δικό τους το φανατικό κι απέθαντο. Κι εκεί που έφτασε, αν είναι να μείνει με τη δύναμή της την κανονική, κυρίαρχη εντός γηπέδου μόνο κι όχι με βοήθειες άλλες, ας δούμε και μια νέα δεκαετία δική της, όπως εκείνη του ’80, γιατί όχι; Ποιος να μιλήσει, και ποιος να μην την παραδεχτεί;

Άλλωστε, σε καμιά δεκαριά χρόνια, who knows, μπορεί ακόμα και η Ληντς, η ντελικάτη και μαγευτική πρόδρομός της, η σήμερα κατακρημνισμένη και χαροπαλεύουσα στα Τάρταρα επί καιρώ, να ’χει κι αυτή αναστηθεί, και να την κοντράρει.

Ο Σωτήρης Κακίσης είναι ποιητής.

Διαβάστε ακόμα: Λάζαρε, δεύρο μέσα!

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Guest / Άποψη Γιατί η νίκη της ΝΔ είναι στρατηγική 

Σε αντίθεση με τις διάφορες αναλύσεις που θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ να γλίτωσε τα χειρότερα, στην πραγματικότητα υπέστη στρατηγική ήττα. Την ίδια στιγμή που η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει τη δυνατότητα να κεφαλοποιήσει μια ιστορικής σημασίας νίκη. Αναλύει ο πολιτικός επιστήμων και συγγραφέας Σωτήριος Φ. Δρόκαλος.

15.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Σακελλάρης Σκουμπουρδής Κυριάκος σχεδόν Παράκλητος 

Σπάνια ένας πρωθυπουργός υπόσχεται περισσότερα μετεκλογικά από όσο προεκλογικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει όλα τα δεδομένα υπέρ του και διεγείρει βάσιμες ελπίδες για αποκατάσταση της χαμένης κανονικότητας. Γράφει ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής.

23.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Το άρωμα του γυναικείου δέρματος: ένας εθισμός που σε μεθάει 

Οργιαστικό, ηδονόχαρο, γεμάτο υποσχέσεις και ενθυμήσεις. Το ιδιαίτερο άρωμα της αγαπημένης, ακόμη κι όταν έχει φύγει, μαρκάρει το μυαλό μας ανεξίτηλα. Το κάνει να λαχταρά τις πέρλες του ιδρώτα σαν παρουσία. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

31.07.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Ο Αντετοκούνμπο και η κοινωνία της επίδοσης 

Αγαπάμε τον Γιάννη αλλά δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι σαν κι αυτόν. Η λατρεία της επίδοσης είναι ανήθικη, γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης: Δημιουργεί μια σχέση εξουσίας όπου ο άνθρωπος είναι απλώς το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού.

02.08.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro