Τρέχεις ή… «τρέχεις»: Τα «εισαγωγικά» στη λέξη που κάνουν τη διαφορά

Σε μια περίοδο που όλοι τρέχουν και το τρέξιμο αγγίζει τα όρια της μόδας, ο Γιώργος Μυζάλης ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Γιατί άλλο τρέχεις και άλλο «τρέχεις».

 
davidburton-1302-w1270-h850

(Φωτογραφία του David Burton για το GQ)

«Τι κάνεις;». Κλασική ερώτηση μεταξύ φίλων ή και απλώς γνωστών, συνεργατών και γειτόνων. Οι απαντήσεις πολλές και όλες κλισέ ή τυπικές συνήθως. Μια από αυτές, όμως, αφορά σε ετούτη εδώ τη στήλη. Τι κάνεις, λοιπόν; Τρέχω – η απάντηση. Και εδώ εγείρεται το θέμα των εισαγωγικών. Γιατί όλοι «τρέχουμε», αλλά αισθητά λιγότεροι τρέχουμε. Δεν είναι κακό, δεν είναι καλό, είναι αυτό. Κάποιοι τρέχουν, κάποιοι άλλοι «τρέχουν» και είναι κι εκείνοι που «τρέχουν» και τρέχουν. Ξεκάθαρη η προτίμηση όλων προς τους ομοίους τους. Είναι και γενικότερη ψυχολογική στάση αυτή του ανθρωπίνου είδους που, έχοντας εντυπωμένες στη γενετική του μνήμη τις αγέλες των πρώτων (πολλών – αμέτρητων) χρόνων της ύπαρξής του, αναζητά «συμμάχους» να συνταχτεί. Ωστόσο, καθώς περνούν τα χρόνια, η φυλή που «τρέχει» απλώς δεν με συγκινεί. Δεν μου αρκεί αυτό το «τρέξιμο», το εντός εισαγωγικών. Γιατί πολλές φορές προκαλεί δυσφορία στους ίδιους τους «τρέχοντες». Δεν το υποτιμώ, προς θεού, αλλά δεν μου αρκεί. Και εξηγούμαι.

Δεν έχω την απαίτηση να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και οι αγώνες από τρεχαλατζήδες, ούτε να παρατήσουμε τα αυτοκίνητά μας άπαντες και να μετατρέψουμε όλες μας τις μετακινήσεις σε τρεχάλες, περιπάτους και ποδηλατάδες. Αλλιώς το εννοώ εγώ το ρήμα τρέχω (άνευ εισαγωγικών). Στο μυαλό μου, λοιπόν, το ρήμα τρέχω έχει συνώνυμο το ρήμα αγαπώ. Και μάλιστα όχι σκέτο αλλά με «ουρά»: αγαπώ παθιασμένα. Και αυτό το συνώνυμο αναζητώ στους ανθρώπους για να νιώσω οικειότητα, να νιώσω ασφάλεια, να νιώσω «συμμαχία». Ανθρώπους που, πέραν του δεδομένου «τρεξίματος» της εποχής και της καθημερινότητας, παθιάζονται με κάτι. Παίζουν σκάκι μανιωδώς, κάνουν αναρρίχηση ακόμα και αργά τη νύχτα, βλέπουν τρεις ταινίες την εβδομάδα στο σινεμά, μαγειρεύουν δημιουργικά για τους φίλους τους, βιβλιοτρώγουν «μέχρι σκασμού», ταξιδεύουν σχεδόν άφραγκοι, ξυλουργούν μετά μανίας. Νομίζω γίνομαι κατανοητός.

Καθώς περνούν τα χρόνια, ενισχύεται η πεποίθησή μου ότι η πραγματική ευτυχία κρύβεται πίσω από τη φράση: τρέχω και δεν φτάνω.

Φίλε, αν δεν έχεις πάθη, αν δεν κυνηγάς όνειρα, αν δεν μπορείς να ζήσεις δυο μέρες άφραγκος, αν δεν μπορείς να ζήσεις δυο μέρες σε δυο ώρες, αν δεν δακρύζεις με ένα στίχο, αν δεν νοσταλγείς παρελθόν και μέλλον, αν δεν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο ή το μυαλό σου, αν δεν ρισκάρεις την αποτυχία, αν δεν τρέχεις μικρές ή μεγάλες αποστάσεις, τι κάνεις; Τι περιμένεις; Ο ποιητής το είπε: δεύτερη ζωή δεν έχει.

Καθώς περνούν τα χρόνια, ενισχύεται η πεποίθησή μου ότι η πραγματική ευτυχία κρύβεται πίσω από τη φράση: τρέχω και δεν φτάνω. Ας την κάνω κουπλέ, λοιπόν, μιας και έχω ρεφρέν δοκιμασμένο και «κλεψιμαίικο». Ρεφρέν των τελευταίων χρόνων μου, των χρόνων της τρεχάλας, που μου δίνει δύναμη και κίνητρο για το επόμενο χιλιόμετρο, η ατάκα του φίλου Στέλιου που τρέχει και «τρέχει»: πάμε γερά – πάμε δυνατά!

 

Διαβάστε ακόμα: «Το τρέξιμο για μένα είναι αφετηρία, ταξίδι και προορισμός»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή του μήνα

Ο "survivor" του τζετ-σετ Μηνάς Γκούμας θυμάται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές στο χιονισμένο Ελβετικό θέρετρο που τις δεκαετίες του '50 και του '60 θύμιζε ελληνικό χωριό. Με τους ισχυρούς του χρήματος, τις διεθνείς διασημότητες και το... διαμάντι της Λιζ Τέηλορ.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο γιατρός, υπερμαραθωνοδρόμος και λάτρης της ταξιδιωτικής περιπέτειας Αργύρης Παπαθανασόπουλος συναντά, τρίβοντας τα μάτια του -από έκπληξη και από τα τοξικά αέρια του ηφαιστείου Ίτζεν- ένα είδος σύγχρονου Σίσυφου στη μακρινή Ινδονησία. Που βγάζει πικρό ψωμί, δουλεύοντας στα όρια της εξάντλησης και ζώντας καθημερινά με τον κίνδυνο ενός ξαφνικού θανάτου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο συνεργάτης του Andro, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, βρέθηκε στο Λονδίνο και «εξερεύνησε» σπιθαμή προς σπιθαμή το Μπρίξτον - την περιοχή που το '81 τα έβαλε με την αγγλική κυβέρνηση, το 2013 γιόρτασε τον θάνατο της Margaret Thatcher και πριν 2 χρόνια έκλαψε με τη «φυγή» του David Bowie. Την περιοχή που σήμερα θεωρείται το next big thing του Λονδίνου.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο 56χρονος μπορεί να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιός και να έχει φτάσει στην κορυφή του Hollywood, αλλά δεν ξεχνάει τους φίλους του και ιδιαίτερα αυτούς που τον βοήθησαν στο ξεκίνημα. Μια απίστευτη ιστορία.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro