Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Μια βόλτα στην Αθήνα με τρύπιο παπούτσι μου θύμισε πόσο τυχερός θα έπρεπε να νιώθω.

 

Μια από τις περίφημες εικόνες του Κώστα Μπαλάφα από τη γιορτινή Αθήνα της “εποχής της αθωότητας”, τη δεκαετία του ’60.

Χριστούγεννα με ήλιο σήμερα στην Αθήνα. Την Παρασκευή που είχε παγωνιά κι έβρεχε, περπατούσα στο κέντρο με ένα τρύπιο παπούτσι. Γρήγορα έμπασε νερά, βράχηκε η κάλτσα μου και άρχισε το πόδι να κάνει φλάτσα – φλούτσα. Επειδή βιαζόμουν και είχε παγωνιά, μου την έσπασε αυτή η μικρή αναποδιά και επιτάχυνα κακόκεφα το βήμα σιχτιρίζοντας.
Λίγο παρακάτω στην Πανεπιστημίου ενοχλήθηκα, επειδή δεν πρόλαβα ένα φανάρι και στάθηκα χωρίς ομπρέλα στη διάβαση κάτω από τη βροχή που δυνάμωνε. Επίσης ήταν άδειο από μπαταρία το κινητό μου και είχα αρχίσει να πεινάω. Τόσο φοβερά προβλήματα απασχολούσαν τη σκέψη μου.

Περιμένοντας να ανάψει το φανάρι, το βλέμμα μου σταμάτησε σε έναν ζητιάνο καθισμένο λίγα μέτρα μακριά. Σκέφτηκα ότι θα έχει ξεπαγιάσει στους δρόμους μια τέτοια μέρα με παλιόκαιρο, αλλά στο μεταξύ το φανάρι άλλαξε και πέρασα αμέσως απέναντι, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να βγάλω τα χέρια από τις ζεστές μου τσέπες για να του δώσω ψιλά. Άλλωστε, δεν ήξερα αν έχω ψιλά, βιαζόμουν, κρύωνα και έπρεπε να φτάσω στο γραφείο. Έτσι δεν υπνοβατούμε οι περισσότεροι καθημερινά;

Καθώς όμως περπατούσα και φλάτσα-φλούτσερνε το πόδι μου, δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τον άνθρωπο με το απλωμένο χέρι. Υπάρχουν και επαγγελματίες ζητιάνοι σκέφτηκα, αλλά ποιος κάθεται στο κρύο, κατάχαμα, αν δεν έχει πραγματική, επείγουσα ανάγκη; Άλλωστε, πού να βρει δουλειά ο άνθρωπος αυτός αφού δεν έχει-
Και τότε πάγωσα. Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε πόδια. Μέσα στη βιασύνη και στην ενόχληση που το ένα από τα δύο απολύτως λειτουργικά ποδαράκια μου ήταν μουσκεμένο, τον είχα προσπεράσει χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω.

Δεν θα σας πω αν γύρισα πίσω να του δώσω κάτι που σίγουρα μου περισσεύει, ή αν συνέχισα εγωιστικά και βιαστικά το άβολο περπάτημα, για να ανέβω στο γραφείο και να βάλω τις βρεγμένες κάλτσες στο καλοριφέρ. Το μοναδικό δίδαγμα που έχω να προτείνω, αρχικά για να το θυμάμαι εγώ, και ύστερα για να το σκεφτεί όποιος θέλει, είναι η απλή υπενθύμιση πως όλα είναι σχετικά: Άλλος χρειάζεται καινούργιο παπούτσι, άλλος δεν έχει παπούτσι, και άλλος δεν έχει πόδι.

Γι αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες με όσα έχουμε, που είναι πιθανόν λιγότερα από όσα θέλουμε ή από όσα νομίζουμε ότι μας αξίζουν ή από όσα αληθινά έχουμε ανάγκη. Όμως, ταυτόχρονα, είναι πάρα πολλά σε σχέση με όσα στερούνται εκατομμύρια άλλοι, σε σύγκριση με τα όσα είχαν οι παπούδες μας και σε σχέση με τα ελάχιστα που μπορεί να μας μείνουν κι εμάς, από τη μια μέρα στην άλλη.

Άλλωστε, εάν δεν είσαι ευχαριστημένος με τα όσα έχεις εσύ, πώς θα προσφέρεις κάτι στον άλλο που έχει μεγαλύτερη ανάγκη;

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro