Οι Ηγέτες γεννιούνται στις κρίσεις. Οι Ηγεμόνες αποκαθηλώνονται

Τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή την ανείπωτη τραγωδία με τους -άγνωστο ακόμα πόσους νεκρούς στο Μάτι- η χώρα εμφανίζεται πρακτικά ακέφαλη. Στο πρώτο έκτακτο γεγονός χωρίς επικοινωνιακή διέξοδο, ο Πρωθυπουργός της χώρας κρύβεται σαν μικρό παιδί. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

 

Αυτό που απ’ ότι φαίνεται δεν γίνεται αντιληπτό από το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας «παρέδωσε» τη φυσική του υπόσταση όταν έγινε Πρωθυπουργός. Πλέον δεν είναι ο 44χρονος χαμογελαστός Αλέξης, αλλά ο Κυβερνήτης της Ελλάδας. (Φωτογραφία: Nikos Libertas / SOOC)

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Ουίνστον Τσώρτσιλ για την ιστορική ομιλία του τον Μάιο του 1940 στο βρετανικό Κοινοβούλιο, όπου το μόνο που υποσχέθηκε στους συμπατριώτες του ήταν «αίμα, πόνο, δάκρυα και ιδρώτα». Προσωπικά, όμως, μεγαλύτερη εντύπωση μου έχει κάνει η απάντησή του στην ερώτηση ποια θεωρούσε την καλύτερη χρονιά του. «Το 1940 σίγουρα», είχε πει ο Τσώρτσιλ, αναφερόμενος στο έτος που το σύνολο της Ευρώπης λίγο έλειψε να χαιρετά με το δεξί χέρι σηκωμένο ψηλά.

Η απάντηση του κορυφαίου πολιτικού αναδύεται στη σκέψη μου κάθε φορά που κάποια κρίση ταράζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αποδεικνύοντας ξεκάθαρα ότι για την κατάντια μας ευθύνεται και η απόλυτη γύμνια μας σε επίπεδο ηγεσίας.

Η απάντηση του Τσώρτσιλ δείχνει, όμως, και κάτι ακόμα: ο πραγματικός ηγέτης «τρέφεται» από κάθε κρίση, μεγαλουργεί μέσα σε αυτή και οδηγεί τον λαό του ακόμα και μέσα από… αίμα, πόνο, δάκρυα και ιδρώτα. Σε τελική ανάλυση ο ηγέτης «αναζητά» την κρίση, για να επωμιστεί την ευθύνη που κανείς άλλος δεν μπορεί να σηκώσει στους ώμους του. Είναι μια ενστικτώδης, σχεδόν πρωτόγονη αντίδραση. Άλλωστε, οι ηγέτες που «πέφτουν» μετά από σκληρή μάχη ίσως και να σηκωθούν ξανά. Αυτοί, όμως που κρύβονται στα μετόπισθεν δεν είναι Ηγέτες, είναι Ηγεμόνες. Και τελικά καταλήγουν υποσημείωση της Ιστορίας.

Η επιτομή της αυτογελοιοποίησης ήρθε όταν ο υπουργός Επικρατείας «παρακάλεσε» τους πολίτες αυτής της χωράς να μην «βαράνε» τον Τσίπρα γιατί είναι μόλις…. 44 ετών.

Τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή την ανείπωτη τραγωδία με τους -άγνωστο ακόμα πόσους νεκρούς στο Μάτι- η χώρα εμφανίζεται πρακτικά ακέφαλη. Σε κάποιους μπορεί να ακούγεται βαρύ. Σε κάποιους άλλους ίσως φανεί ως φτηνή αντιπολίτευση. Είναι, όμως, κοινή πεποίθηση ότι στο πρώτο έκτακτο γεγονός χωρίς επικοινωνιακή διέξοδο, ο Πρωθυπουργός της χώρας κρύβεται σαν μικρό παιδί.

Η αποτελεσματική ηγεσία απαιτεί ισχυρή ψυχολογική βάση. Η αυτογνωσία, η ψυχραιμία και η ανάληψη ευθύνης είναι κρίσιμοι παράγοντες. Αν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι και τι επιπτώσεις έχουν οι αποφάσεις σου, ρισκάρεις να εκτροχιάσεις ολόκληρη την ομάδα σου.

Η σύγχυση που έχει προκληθεί φαίνεται από τις τραγελαφικές γραμμές άμυνας που στήνουν τα κυβερνητικά στελέχη, αφενός για να αποποιηθούν οποιαδήποτε επιχειρησιακή ευθύνη, αφετέρου για να περισώσουν την πολιτική υπόσταση του Κυβερνήτη: έφταιγαν οι μάντρες, έφταιγαν τα αυθαίρετα, έφταιγε ο αέρας, έγινε ο, τι καλύτερο ήταν δυνατό… Η επιτομή, όμως, της αυτογελοιοποίησης ήρθε όταν ο υπουργός Επικρατείας «παρακάλεσε» τους πολίτες αυτής της χωράς να μην «βαράνε» τον Κυβερνήτη τους γιατί είναι μόλις…. 44 ετών.


Διαβάστε ακόμα: Όταν το διαδίκτυο έκανε σουρωτήρι κάθε κυβερνητική γραμμή άμυνας


Το εν λόγω επιχείρημα θα ήταν πραγματικά γελοίο αν δεν ήταν τρομακτικό. Δηλαδή αν αύριο, για παράδειγμα, ένα από τα καθημερινά επεισόδια στο Αιγαίο κλιμακωθεί -από ανθρώπινο λάθος- σε τοπική σύγκρουση, να αναμένουμε ότι ο Πρωθυπουργός θα κλειστεί στο δωμάτιό του και θα κρυφτεί κάτω από τα μαξιλάρια μέχρι να περάσει η αναμπουμπούλα;

Αυτό που απ’ ότι φαίνεται δεν γίνεται αντιληπτό από το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας «παρέδωσε» τη φυσική του υπόσταση όταν έγινε Πρωθυπουργός. Πλέον δεν είναι ο 44χρονος χαμογελαστός Αλέξης, αλλά ο Κυβερνήτης της Ελλάδας. Ο θεσμός του Πρωθυπουργού έχει καταπιεί το χαμογελαστό παιδί, την απειρία και τα άγχη του. Και έτσι πρέπει να γίνεται σε μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία: ο ένοικος του Μαξίμου δεν είναι ούτε Αλέξης, ούτε Κώστας, ούτε Γιάννης. Είναι Πρωθυπουργός.

Η επίσκεψη-αστραπή του Αλέξη Τσίπρα στο Μάτι, τη Δευτέρα 30/7. (Φωτογραφία από τον λογαριασμό του Αλέξη Τσίπρα στο Twitter)

Μέχρι τώρα η ανεπάρκεια στη διαχείριση μεγάλων κρίσεων κουκουλωνόταν με επικοινωνιακά φτιασιδώματα. Η συνταγή ήταν απλή. Υπέρτερες δυνάμεις ή φανταστικοί εχθροί υποχρέωναν τον Κυβερνήτη να υποκύψει προκειμένου τελικά να προστατέψει τον ίδιο το λαό. Ο Κυβερνήτης έκανε πίσω όχι γιατί ο ίδιος δεν άντεχε τη σύγκρουση αλλά γιατί κύριο μέλημά του ήταν το λαϊκό συμφέρον.

Φυσικά επρόκειτο για τέχνασμα που για κάποιο ανεξήγητο, σε εμένα, λόγο πάντα έπιανε. Κάθε τέχνασμα, όμως, όσο καλό και αν είναι, έχει ένα σημείο θραύσης. Μόλις ξεπεραστεί ολόκληρο το οικοδόμημα καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Τα τελευταία τρία χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας ισορροπούσε με θαυμαστή επιδεξιότητα στο χείλος του γκρεμού. Την τελευταία εβδομάδα, όμως, έκανε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Στην περίπτωση της φωτιάς στο Μάτι ήταν η απουσία «κακού». Ποιον να κατηγορήσεις όταν δεν έχεις εμπρηστές στα χέρια σου; Εκεί έγινε το μοιραίο λάθος. Στην προσπάθεια να διασωθεί το κύρος του «ηγέτη» επιλέχθηκαν ως αποδιοπομπαίος τράγος τα θύματα! Τα ‘θελαν και τα ‘παθαν αφού έκτισαν εκτός σχεδίου! Και ξάφνου η εικόνα του Ηγέτη αποκαθηλώθηκε μονομιάς και μπροστά σε όλους αναδύθηκε η μορφή του Ηγεμόνα, που έρχεται να «σκοτώσει» για δεύτερη φορά τους υπηκόους του προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος. Ηγεμόνας με τα όλα του δηλαδή.

Τα τελευταία τρία χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας ισορροπούσε με θαυμαστή επιδεξιότητα στο χείλος του γκρεμού. Την τελευταία εβδομάδα, όμως, έκανε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

 

Διαβάστε ακόμα: Όταν στην Ελλάδα «πέθανε» και ο σεβασμός για το θύμα

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Διονύσης Μαρίνος Λιάγκας & Co: η trash κακομοιριά της ελληνικής TV δεν έχει τέλος 

Πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει μια τηλεοπτική εκπομπή και ο παρουσιαστής της; Εως το σημείο να κάνει αναπαράσταση μιας σεξουαλικής επίθεσης για να βγάλει γέλιο (!). Φταίει αυτός; Όχι! Φταίει το κανάλι που τον έχει και εμείς που αποφασίζουμε να τον δούμε. Ας προσέχαμε κι ας πρόσεχαν.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση 

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

08.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιάννης Παλιούρης Μην τρελαθούμε: Στην ΑΣΟΕΕ δεν καταλύθηκε το άσυλο, αλλά η παρανομία 

Αυτοί που φρίττουν από την επιχείρηση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, είτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε. Το πανεπιστήμιο είχε γίνει χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομων εμπορευμάτων, μπάχαλων ακόμα και επιθέσεων σε ΑμΕΑ. Γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

13.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης «Χτυπήστε» κάτι μικρό: τα πολλά τατουάζ είναι «βλαχιά» 

Η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Τα πιο όμορφα tattoos είναι αυτά που δεν «φωνάζουν», που δεν επιδιώκουν να τραβήξουν με το ζόρι την προσοχή. Ως γνωστόν: η ασχημοσύνη απαιτεί την έκθεσή της υπό το φως των προβολέων. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

20.11.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro