Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση

Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί έμπειροι εργαζόμενοι 40 ως 50 ετών. Που στην πιο παραγωγική τους φάση, θεωρούνται αναλώσιμοι.

 

Όσο και να κοιτάζει ο σαραντάρης τη Βουλή, δεν θα δει φως (Nick Paleologos / SOOC).

Παχουλοί, αδύνατοι, γυμνασμένοι, πλαδαροί, βίγκαν, κρεατοφάγοι, γκέι, στρέιτ, τρανς, άσπροι, μαύροι, ξέξασπροι… Στην εποχή των αμέτρητων συλλογικοτήτων, των εξωτικών ΜΚΟ και της παντοδύναμης πολιτικής ορθότητας, όλοι έχουν κάποιον φύλακα-άγγελο που θα πει έναν καλό λόγο για πάρτη τους, μόλις σφίξουν τα γάλατα. Όλοι πλην μίας κατηγορίας πολιτών: τους ανέργους στον ιδιωτικό τομέα μεταξύ 40 και 50 ετών. Είσαι σε αυτή την ηλικία και ψάχνεις δουλειά; Την πάτησες φιλαράκι. Είσαι αόρατος. Για όλους. Κάνουν ότι δεν σε βλέπουν.

Τρεις φίλοι μου, από διαφορετικούς εργασιακούς χώρους, ζουν την απόλυτη περιπέτεια τον τελευταίο καιρό. Αναζητούν εργασία. Ηράκλειος άθλος αφού στην «καταραμένη» δεκαετία των 40, που δεν είσαι ούτε αρκετά μεγάλος για να βρεις κάποιο παραθυράκι πρόωρης συνταξιοδότησης, αλλά ούτε και πολύ μικρός για να σε προσλάβουν, είναι ευκολότερο να ανακαλύψεις τη χαμένη Κιβωτό με τις πλάκες του Μωυσή παρά να βρεις δουλειά. Στην πραγματικότητα οι άνεργοι σε αυτή την ηλικία έρχονται αντιμέτωποι με έναν εξοντωτικό ρατσισμό, για τον οποίο δεν μιλά κανένας. «Πάρε έξι κατοστάρικα και άμα θες, παίρνω έναν πιτσιρικά με τα ίδια λεφτά και τον έχω στο γραφείο 12 ώρες». Βρισκόμενος στην ίδια ηλικιακή ομάδα, στην ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσα να είμαι στη θέση τους κυριεύομαι από απόγνωση.

Oι σημερινοί σαραντάρηδες είναι αυτοί που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση. Ας το σκεφτούμε λίγο. Η κρίση ξεκίνησε πριν από περίπου δέκα χρόνια. Όσοι τότε βρίσκονταν μεταξύ 30 και 40 είχαν δημιουργήσει μόνο υποχρεώσεις και καμία «κάβα». Μόλις είχαν παντρευτεί – οι περισσότεροι – είχαν πάρει δάνειο, πιθανόν να είχαν και τα πρώτα γεννητούρια. Κανονικά εκεί γύρω στη μέση των 30, αρχίζεις να κεφαλαιοποιείς την εμπειρία, τη δουλειά και τις γνωριμίες της προηγούμενης δεκαετίας. Να «φτιάχνεσαι» κοινώς.

Στην «καταραμένη» δεκαετία των 40 δεν είσαι ούτε αρκετά μεγάλος για να βρεις παραθυράκι πρόωρης συνταξιοδότησης, αλλά ούτε και πολύ μικρός για να σε προσλάβουν με «τρεις κι εξήντα».

Η γενιά των σημερινών σαραντάρηδων δεν το έζησε αυτό. Τη ρούφηξε η μαύρη τρύπα της οικονομικής κρίσης. Άνθρωποι που βρίσκονταν στην πιο παραγωγική ηλικία, έπεσαν στο απόλυτο κενό. Άνεργοι πλέον, βρίσκονται με ένα κάρο υποχρεώσεις και ανοίγματα, χωρίς προοπτική. Μπορεί όλοι να ασχολούνται με τους εικοσάρηδες που επαναστατούν και τους εξηντάρηδες που τους έκοψαν τις συντάξεις, αλλά το συντριπτικό πλήγμα της κρίσης το δέχτηκαν οι σημερινοί σαραντάρηδες, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

Το γεγονός ότι σήμερα θεωρούνται αναλώσιμοι στην αγορά εργασίας, φανερώνει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι το προφανές, ότι δηλαδή η κρίση ακόμα υφίσταται. Το δεύτερο, όμως, έχει να κάνει με τη φύση του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Η οποία είναι περίπου εξίσου παρασιτική με αυτή του Δημοσίου.

Γνωρίζοντας αρκετούς ανθρώπους που μένουν στο εξωτερικό μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα ότι η αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος ή ακόμα και τομέα στην ηλικία των 40+ δεν είναι κάτι τρομερό. Οι περισσότεροι δεν το επιλέγουν γιατί έχουν «στρωμένη» κατάσταση οπότε λογικά δεν θέλουν να ψαχτούν. Όσοι, όμως, το θέλουν μπορούν. Είναι κάτι φυσιολογικό.

Στην Ελλάδα όμως η κατάσταση είναι διαφορετική και δεν ευθύνεται γι’ αυτό αποκλειστικά η κρίση. Και πριν την κρίση, μόλις είχες πατήσει τα 40 τυχόν αλλαγή δουλειάς ήταν κάτι σαν ένδειξη αποτυχίας. Εκτός βέβαια αν ήσουν στέλεχος. Αυτό οφείλεται στη φύση του ελληνικού ιδιωτικού τομέα, που βλέπει τον εργαζόμενο περισσότερο ως «μισθοδοτικό» βάρος παρά ως εργαλείο ανάπτυξης. Οπότε στα 40 που παίρνεις περισσότερα απ’ ό,τι στα 20, η δυσφορία που προκαλείς στο λογιστήριο του εκάστοτε εργοδότη είναι κάπως… μεγαλύτερη.

Και στις καινούριες επιχειρήσεις, ένα κύμα ψευτοσνομπισμού και «ανετίλας» καθιστά οποιονδήποτε είναι πάνω από 40 με λιγότερους από 2.000 ακολούθους στα social, ξεπερασμένο.

Λογικό, αφού ένα σημαντικό τμήμα του παλιού αλλά ακόμα στιβαρού ιδιωτικού τομέα δούλευε με επιδοτήσεις, λιμπιζόταν αναπτυξιακούς νόμους και άλλες εργολαβικές συναλλαγές για να επιβιώσει. Ο λεγόμενος κρατικοδίαιτος καπιταλισμός.

Σε ό,τι αφορά τις περισσότερες καινούριες επιχειρήσεις, εκεί το πρόβλημα είναι άλλο. Ένα κύμα ψευτοσνομπισμού και «ανετίλας» καθιστά οποιονδήποτε είναι πάνω από 40 με λιγότερους από 2.000 ακολούθους στα social, ξεπερασμένο. Αφεντικά που νομίζουν στην καλύτερη ότι αλλάζουν τον κόσμο και στη χειρότερη ότι συνομιλούν απευθείας με τον Θεό, σε ρωτάνε αν είσαι εκείνο το «γατόνι» που θα κάνει τη διαφορά. GNTM για δουλειά γραφείου…

Είναι όλες οι επιχειρήσεις έτσι; Σαφώς όχι. Η ουσία, πάντως, παραμένει: Οι υγιείς δυνάμεις της επιχειρηματικότητας είναι ελάχιστες. Ο ιδιωτικός τομέας θα μπορούσε να αποτελέσει την ατμομηχανή της οικονομίας και να ανοίξει με το παράδειγμά του έναν ενάρετο δρόμο και για το δημόσιο, στηριζόμενος σε έμπειρα αλλά… σφριγηλά ακόμα στελέχη μεταξύ 40 και 50 ετών. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει.

Το πρόβλημα στον ιδιωτικό τομέα φαίνεται πως είναι βαθύτερο και από το… Δημόσιο και έχει να κάνει με τον κάθετο και οριζόντιο εκμαυλισμό της ελληνικής κοινωνίας. Εκμαυλισμό που δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτες τις επιχειρήσεις, που περιμένουν απλώς πρόσβαση σε φτηνό εργατικό δυναμικό και φτηνό, εύκολο χρήμα. Μια λούπα της αποτυχημένης συνταγής δηλαδή, που μας οδήγησε στην κρίση.

 

Διαβάστε ακόμα: «Ο θίασος των αρπακτικών που υποδύονται τους αστούς ευθύνεται για το χάλι μας», γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Διονύσης Μαρίνος «Τζίτζι» και Sirina: το #metoo δεν έφτασε ακόμα στη Μακεδονία 

Το απαράδεκτο και άκρως σεξιστικό «αστείο» του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα εις βάρος γυναικών εργαζόμενων της Περιφέρειας δεν μπορεί να σβηστεί με μια συγγνώμη που ούτε και ο ίδιος την πιστεύει. Και να σκεφτεί κανείς πως ήθελε να γίνει και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

03.01.2020

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Guest / Άποψη Η ιδιωτικοποίηση του Χάρι και της Μέγκαν 

To απολαυστικό τρολάρισμα του περιοδικού Economist που παρομοιάζει τη βρετανική βασιλική οικογένεια με μια τεράστια επιχείρηση.

10.01.2020

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Guest / Άποψη Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: «Το ερώτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά των καταλήψεων» 

Παραβιάστηκαν ή όχι ανθρώπινα δικαιώματα στην περίπτωση του Δημήτρη Ινδαρέ, όπως και στην περίπτωση του Ζακ -ή της Μαρφίν; Με μια μετρημένη ανάρτηση στο Facebook, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έθεσε το ζήτημα των ημερών στις πραγματικές του διαστάσεις.

20.12.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Διονύσης Μαρίνος Τι της λείπει της Αττικής; Πολυθρόνα Chesterfield 

Σύμφωνα με καταγγελία του Συλλόγου Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής, ο κ. Πατούλης αγόρασε έπιπλα αξίας 20.000 ευρώ για το γραφείο του στην Περιφέρεια. Το λες και -εντελώς- άσκοπη επένδυση.

09.01.2020

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close