«Το καπηλειό του Ζάχου»: ντόμπρα πράγματα στα Καμίνια

Καπηλειό. Σταράτα, ντεκλαρέ, τρεχοσαλιέ, πάμφθηνα. Ούτε γκουρμεδιές ούτε ρομαντζάδες και ατμοσφαιρικά δείπνα με λάγνα κοιτάγματα. Ό,τι γουστάρει ο Γιάννης Δημητριάδης.

 
cover

Ο χώρος παίζει με τα βαρελάκια του, το χύμα κρασί και το δικό του τσίπουρο, τις χαβαλεδοπαρέες του, την άπιαστη, γλυκιά ομορφιά της ψιλοχωμένης ταβέρνας. Και οι τιμές είναι μοναδικές, πόσω μάλλον με τις μερίδες που παίζουν.

Στο καπηλειό του Ζάχου κάτω στα Καμίνια, τα κόλπα είναι πράγματι ζόρικα με μερίδες τεράστιες -για ζευγάρι δεν κάνεις ποτέ το λάθος, παραγγέλνεις πάντοτε μισές. Με ψαρικά πάντα ημέρας (γαριδάκι συμιακό, καλαμαράκι γόνο, οχτάποδα ψητό/βραστό γλυψοδαχτυλέ. Με σαλάτες δυνατές: παντζάρια, μπρόκολο, κουνουπίδι, χόρτα, κολοκυθάκια, πατάτες βραστές, φασολάκια μαυρομάτικα, κρεμμυδάκι ψιλοκομένο στα 2,5 ευρά(!). Με ψάρια -μυλοκόπια, ούγαινες, στείρες, λαυράκια, μαγιάτικα- για τηγάνι και πλάκα. Καθότι και στα δύο ο Ζάχος είναι τρεχοσαλιέ μάστορας με στεγνό, όσο απαιτείται, τηγάνι και ζουμερή ψητόπλακα.

Και βέβαια, ο χώρος παίζει με τα βαρελάκια του, το χύμα κρασί και το άνευ γλυκάνισου τσίπουρό του (του ίδιου του Ζάχου, από τα μέρη του), τις ζωντανές, όλων των ηλικιών, χαβαλεδοπαρέες του, την ανθρώπινη, άπιαστη, γλυκιά ομορφιά της ψιλοχωμένης συνοικιακής ταβέρνας με την αναμενόμενη βαβούρα και τις μυρωδιές της, τις μουσικές της (δεν είμαι σίγουρος, κάτι θα βαράει, απλώς με πιάνω αδιάβαστο γιατί, συνήθως, με τα τσίπουρα γίνομαι ντελικάτος de profundis ασίκης και ντελής κι ακούω τις μουσικές της ψυχής μου…).

Ο μάστορας έχει στεγνό τηγάνι και ζουμερή ψητόπλακα, το ίδρυμα τρελή κίνηση, κι εγώ εκεί γίνομαι ντελικάτος de profundis ασίκης και ντελής.

Καλό και σκόπιμο είναι ένα τηλεφώνημα πριν κι ένα ονοματάκι, γιατί το ίδρυμα έχει τρελή κίνηση, αφοσιωμένους θαμώνες και σχετικά μικρή χωρητικότητα. Διότι, παρ’ όλους τους αγώνες πού ‘χει κάνει ο Ζάχος, ο Δήμος αρνείται πεισματικά να του παραχωρήσει έστω και τμήμα από το τρίγωνο παρκάκι απέναντι, οπότε η μπάλα παίζεται αποκλειστικά στον εσωτερικό χώρο -καμιά δεκαριά τραπεζάκια σύνολο.

Κι όταν έρθει η ώρα της πλέρω, τα πράγματα παραπάνω από δημοκρατικά (που λέει κι ο φίλος ο Παναγιωτάκης): μισά και βάλε από ό,τι πληρώνουμε σε στέκια -και καλά- ψαγμένα. Πιστέψτε με, οι τιμές είναι μοναδικές, πόσω μάλλον με τις μερίδες που παίζουν! 100% Mustάκι!

«Το καπηλειό του Ζάχου», Κομοτηνής 37, Καμίνια, τηλ. 210 4813325.

 

//Ο Γιάννης Δημητριάδης είναι διερμηνέας.

 

Διαβάστε ακόμα: Μερακλαντάν στη Στοά του Αγάθωνα.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top