Το τέρας του Αυριανισμού

Άλλοι στέλνουν τον εκδότη της Αυριανής στην κόλαση, και αρκετοί -δυστυχώς και πολιτικά στελέχη πρώτης γραμμής- τον λιβανίζουν ανερυθρίαστα. Ήταν ένα τέρας ο Γιώργος Κουρής που πέθανε πριν λίγες ημέρες; Δεν είναι ανάγκη να είσαι τέρας για να κάνεις αληθινά τερατώδη πράγματα, γράφει ο Γιάννης Παλιούρης.

 

Το μείζον πρόβλημα του αυριανισμού ήταν ότι έπαιζε ή ακόμα και έφτιαχνε την επικαιρότητα -τη συγκυρία που λέγαμε- μη αναλογιζόμενος τις επιπτώσεις των πράξεων του.

Χθες η γη της Κεφαλονιάς δέχτηκε για πάντα στην «αγκαλιά» της τη σορό του Γιώργου Κουρή. Ο ίδιος έφυγε περίπου πλήρης ημερών (στα 81) αφού πρώτα έζησε μια ζωή στην κόψη του ξυραφιού. Ο γέγονε, γέγονε, λοιπόν; Ο πεθαμένος συγχωρείται. Δικαιώνεται, λένε ορισμένοι. Ακόμα και αν όχι -όπως πιστεύω εγώ- τουλάχιστον έχει το δικαίωμα να αναπαυθεί εν ειρήνη. Η παρακαταθήκη του, όμως, η ηχώ των πράξεών του, μένει πίσω και κρίνεται αυστηρά.

Όλοι ξέρουμε ποιος ήταν ο Γ. Κουρής. Μάλιστα έχω την εντύπωση ότι δεν θα χρειαστεί καν ο ιστορικός του μέλλοντος για να τον κατατάξει στο σωστό… ράφι. Αυτό έχει ήδη γίνει αμετάκλητα και ο εκλιπών φρόντισε από μόνος του για την υστεροφημία του. Αυτό, όμως, που έχουμε υποχρέωση εμείς να κάνουμε είναι ασχοληθούμε με το «παιδί» του, την τερατογένεση του διαρκούς αυριανισμού.

Ο αυριανισμός εδραίωσε την αντίληψη ότι μπορείς να στοχοποιήσεις ανθρώπους, να διαβάλλεις εσκεμμένα υπολήψεις, και όχι μόνο να μην τιμωρηθείς αλλά να κάνεις τεράστια τιράζ.

Ο αυριανισμός δεν ήταν ένα είδος δημοσιογραφίας, όπως πολλοί ισχυρίζονται, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Άγγιζε τα όρια ενός ολόκληρου συστήματος αξιών. Ενός συστήματος αξιών με μοναδικό πλαίσιο την εκάστοτε συγκυρία. Τη συγκυρία για μεγάλο ημερήσιο τιράζ στην εφημερίδα με τη δημιουργία αισχρών και συνήθως ανύπαρκτων σκανδάλων. Τα πάντα υποτάσσονταν στη συγκυρία, στο τώρα, ασχέτως επιπτώσεων.

Πρόθεσή μου δεν είναι να βρω λύση στο φαινόμενο του αυριανισμού που συνεχίζεται στις μέρες μας. Ούτε να ρίξω το «τέρας» στην πυρά αφού έφυγε από τη ζωή. Άλλωστε δεν είναι ανάγκη να είσαι τέρας για να κάνεις τερατώδη πράγματα, που επιφέρουν τρομακτικές συνέπειες. Ο Γ. Κουρής μάλλον ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που «είναι αυτό που είναι», αδιαφορώντας γα τις συνέπειες.

Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Μπακογιάννης από τη 17Ν, η Αυριανή τον είχε ήδη υποδείξει ως ένοχο για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Το μείζον πρόβλημα του αυριανισμού ήταν ότι έπαιζε ή ακόμα και έφτιαχνε την επικαιρότητα -τη συγκυρία που λέγαμε- μη αναλογιζόμενος τις επιπτώσεις των πράξεων του. Μόνο που όταν σε διαβάζουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Γιατί υπάρχει ο πολύ σοβαρός κίνδυνος να εξελιχθεί σε φαινόμενο της πεταλούδας. Για παράδειγμα, όταν βγαίνεις με πρωτοσέλιδο που χαρακτηρίζει ως «κλεπταποδόχο» τον γαμπρό του πολιτικού σου αντιπάλου, υπάρχει η πιθανότητα μια τρομοκρατική οργάνωση να τον στοχοποιήσει και τελικά να τον δολοφονήσει. Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Μπακογιάννης από τη 17Ν, η Αυριανή τον είχε ήδη υποδείξει ως ένοχο για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Η αλήθεια είναι ότι Τύπος, εκδότες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ανέκαθεν μπλέκονταν και διαπλέκονταν, συγκρούονταν, συμμαχούσαν. Αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Ούτε καν πρόσφατο. Έχει μείνει θρυλική η κόντρα της Καθημερινής με τον Πλαστήρα, κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία, για να θυμηθούμε ένα «ανώδυνο» παράδειγμα. Κανείς, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Τύπος ήταν Άγιος π. Α. (προ Αυριανής). Δεν ήταν, όμως, το βασίλειο της Μόρντορ που έγινε στη συνέχεια.

Δυστυχώς ο αυριανισμός ζει και βασιλεύει παρά την εκδημία εις Κύριον του ιδρυτή του. Δεν έχει τη μορφή που είχε, σύμφωνοι. Αλλά ας μην γελιόμαστε, είναι εδώ.

Ο αυριανισμός εδραίωσε την αντίληψη ότι μπορείς να εξυφάνεις το μεγαλύτερο ψέμα, τη μεγαλύτερη σκευωρία, να στοχοποιήσεις ανθρώπους, να διαβάλλεις εσκεμμένα υπολήψεις, και όχι μόνο να μην τιμωρηθείς αλλά να κάνεις τεράστια τιράζ, να ντηλάρεις απίστευτες δουλειές και τελικά να καταστείς θεσμικός παράγοντας της Δημοκρατίας επηρεάζοντας τις αποφάσεις του ιδίου του πρωθυπουργού (Ανδρέα Παπανδρέου).

Το φαινόμενο του αυριανισμού δεν ήταν αυτοφυές αλλά εξελίχθηκε παράλληλα με τον συστηματικό εκμαυλισμό της ελληνικής κοινωνίας τη δεκαετία του ‘80.

Το φαινόμενο του αυριανισμού δεν ήταν αυτοφυές αλλά εξελίχθηκε παράλληλα με τον συστηματικό εκμαυλισμό της ελληνικής κοινωνίας τη δεκαετία του ‘80. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Γ. Κουρής άλλαξε το πολιτισμικό DNA του Έλληνα. Αλλά ο καπάτσος Κεφαλλονίτης εντόπισε τις ατέλειες, τις αλλοιώσεις που έχουν επιφέρει σε αυτό αμέτρητες ιστορικές, κοινωνικές και οικονομικές συγκυρίες, και δημιούργησε πάνω σε αυτές το δικό του τέρας προκειμένου να αποκτήσει ο ίδιος υπόσταση επιχειρηματική, οικονομική, πολιτική. Και ομολογουμένως τα κατάφερε άριστα.

Δυστυχώς ο αυριανισμός ζει και βασιλεύει παρά την εκδημία εις Κύριον του ιδρυτή του. Δεν έχει τη μορφή που είχε, σύμφωνοι. Αλλά ας μην γελιόμαστε, είναι εδώ. Τη δεκαετία του ‘90 είχε τη μορφή τηλεπαραθύρων. Εκεί οπού ο δημοσιογράφος θεωρούσε τον εαυτό του ικανό ακόμα και να διαπραγματευτεί μια κατάσταση ομηρίας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Τη δεκαετία του 2000 με τα κεντρικά δελτία ειδήσεων να κλείνουν με τον καιρό από την… Πετρούλα και τις πρωινές εκπομπές να παρουσιάζουν τη… φραπελιά ως φάρμακο για τον καρκίνο. Ούτε και εκεί, απέναντι στον απόλυτο πόνο και την απόλυτη αγωνία του ανθρώπου, δεν κώλωναν οι συνεχιστές του αυριανισμού. Φραπελιά; Φραπελιά αφού πουλάει. Δέσμιοι και δεσμώτες πάντα της συγκυρίας, για να γράψουν ψηλά τα μηχανάκια τηλεθέασης.

Κλείνοντας, το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η περίπτωση με τον αυριανισμό και τον Γιώργο Κουρή αγγίζει πρακτικά την καρδιά του δημοσιογραφικού προβλήματος: την ανάγκη για αναγνώστες, τηλεθεατές, ακροατές. Δυστυχώς, όμως, η απάντηση είναι ότι ποιότητα και κοινό δεν πάνε μαζί. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν είναι ο εχθρός της ποιότητας. Το κοινό είναι, έστω και άθελά του. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσουμε να μισούμε τον εκάστοτε Κουρή για τους λάθος λόγους και θα αρχίσουμε να τον μισούμε για αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύει και από το οποίο κινδυνεύει θανάσιμα η κοινωνία μας. Αυτό, ναι, θα ήταν δίκαιο. Και κυρίως δεν θα περιόριζε την αναπαραγωγή του φαινομένου.

 

Διαβάστε ακόμα: Αυριανισμός, ποτέ ξανά…

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή
Διονύσης Μαρίνος Κορίτσι του GNTM, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; 

Φωτογραφίζονται κρατώντας φίδια ή στη μέση του δρόμου ημίγυμνες. Γιατί όλο αυτό στην εποχή του #metoo; Για να γίνουν ανθυπομοντέλα στην κολεξιόν ενός ανθυπομόδιστρου; Και η πραγματική ομορφιά τους πού θα έχει εξαφανιστεί;

09.10.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Κώστας Πετρόπουλος Η έκτρωση δεν είναι μορφή αντισύλληψης 

Το ξέρατε ότι είμαστε πρώτοι σε αριθμό αμβλώσεων σε όλη την Ευρώπη; Προφανώς, η γυναίκα έχει δικαίωμα στο σώμα της, αρκεί να μην θεωρεί -εκείνη και ο σύντροφος της που συχνά σφυρίζει αδιάφορα- τη διακοπή της κύησης ως μέτρο αντισύλληψης. Σήμερα, 26 Σεπτεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αντισύλληψης.

26.09.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Γιώργος Κωνσταντινίδης Όταν οι γυναίκες βγάζουν νύχια 

Κόκκινα; Μαύρα; Τα γυναικεία νύχια κρύβουν κάτι ζωώδες και αρπαχτικό. Είναι, όμως, και ένα προκλητικό σήμα προς τα αρσενικά που σαν ξελιγωμένα, και με γρατζουνισμένη πλάτη, το αποδέχονται με ρίγη συγκίνησης. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

25.09.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Guest / Άποψη Μια ραψωδία για τον Χατζηπαναγή 

Ο δημοσιογράφος Πέτρος Δεμερτζής γράφει με πάθος για τον αγαπημένο του Ηρακλή, αλλά κυρίως για τον αξεπέραστο «Νουρέγιεφ» των ελληνικών γηπέδων.

15.09.2019

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro